Avond…

Ik luister naar de stilte van de omgeving, nu en dan afgewisseld door een het geluid van een passerende auto, het geroep van een late, wellicht wakker geschrokken vogel en in de verte het huilen van een jong kind. Geluiden die ik hoor vanaf het bankje in de tuin waarop ik lig te lezen en waar de twee hondjes zich gezellig tegen me aan genesteld hebben. Het zijn nieuwe geluiden, zoals zoveel steeds weer nieuw is in ons huisje en in de omgeving van ons huisje. De natuur die zich steekt in de lentekleuren, bomen en struiken in bloei die de wijk met een mild zoete geur omfloersen wat je het best ruikt na een frisse bui. Van een bui is vanavond geen sprake en ik kan heerlijk blijven liggen en lezen tot de vermoeienissen van de dag mijn oogleden zwaar maken en ik het risico om buiten in slaap te vallen en in de kou van de nacht wakker te worden voorkom door op te staan. Ik leg Lotje tegen Izzie aan die de nieuwe warmte direct accepteert en ik ruim nog wat glazen op, steek een leeg bierflesje terug in de krat en loop naar binnen waar ik mijn laptop aanzet en deze blog tik.

Advertenties

Opruiming…

Ik pak een volgende stapel boeken en herhaal de handeling die ik al de hele ochtend aan het uitvoeren ben. Ik druk op de zoekknop, pak de handscanner en scan de barcode en druk op enter. Op de titel die verschijnt klik ik met de rechtermuistoets en met de linkermuistoets klik ik op voorraad aanpassen. Daarna hoef ik slechts op enter te drukken want de nul staat reeds ingevuld. Ik leg het boek weg, pak een volgende en herhaal de handelingen tot ik een stapel boeken heb die wankel wordt. Dan begin ik de boeken te scannen in zoekprogramma’s op internet waarmee ik de eventuele waarde van de boeken bepaal. Meestal is dat niet meer dan de nieuwprijs, soms ook minder maar heel af en toe wordt er behoorlijk geboden op een titel die niet meer leverbaar is. Die zijn interessant en die wil ik tussen de rest van de uitverkoop uitvissen. Op alle boeken die wel in de uitverkoop mogen plak ik tenslotte een klein blauw stickertje en leg ze in de doos die ik met twee of drie tegelijk naar de winkel rijd op een karretje en daar leg ik de boeken op de tafel in de winkel of in de kraam buiten waar de hele dag mensen tussen de boeken aan het snuffelen zijn en ze meenemen met zestig procent korting. Morgen gaat de korting nog eens met tien procent omhoog en zo loopt de korting op tot zondag. Dan nog een middag met negentig procent korting. Dan hoop ik de meeste boeken kwijt te zijn en hebben we weer lekker veel ruimte in de winkel voor alle mooie nieuwe boeken die in het voorjaar weer zullen verschijnen.

Kwartiertje…

Ik maak de deur open met mijn rode sleuteltje en loop direct met de hondenriemen de kamer in waar Izzie al voor de bench zit te wachten tot ik Lotje daar uit bevrijd. Ze vindt het maar niks, zo’n opgesloten Lotje. Ik gesp beide hondjes aan en met Lotje op mijn arm loop ik naar de hondenuitlaatplaats op de Hertog Reinoudsingel. Ik ben op tijd. Lotje doet een, voor haar doen, flinke plas en we wandelen weer terug naar huis. Nu moet ze wel zelf lopen wat het terugkeren naar huis behoorlijk vertraagt. Thuis geef ik haar een bakje brokjes en Izzie, die tussen de middag geen eten meer krijgt geef ik een hondenkoekje ter compensatie. Dan heb ik de rust om zelf boterhammen te smeren en met boterhammen en een beker melk zit ik even later buiten in het zonnetje te genieten van eventjes rust. De hondjes rennen rond en spelen met elkaar, de vogels fluiten en de wind ruist door de grote den die achter ons huis staat. Ik heb slechts een kwartiertje, dan ga ik terug naar de winkel, maar het is een heel waardevol kwartiertje.

Huis…

Ik klim op een hocker en trek het touwtje van het haakje aan het plafond. Daarna klim ik op de bank en herhaal die actie aan het andere eind van de slinger. Het eind van een weekend vol verjaardagen, op dertien en veertien april zijn het er veel waardoor de feestelijkheden voortduren tot de vijftiende. Een weekend vol feestjes, vrienden, familie, eten en drinken. Toch begon het weekend hetzelfde als al onze vrije dagen de afgelopen maand, met het leegruimen van een huis in Tegelen. Een zware klus, zowel emotioneel als fysiek. Een klus waarvan we met z’n allen het gevoel hebben dat we die moeten doen, niet over kunnen laten aan een externe partij en juist door het klaren van de klus vinden we ook rust en aanvaarding. Het schiet op. Nog een week, misschien twee en dan is het huis leeg, dan kunnen we schoonmaken en kan het de verkoop in. Daarna volgt de administratieve nasleep die door de belastingen nog wel een jaar kan duren. Maar zodra het huis leeg is, beter nog, het huis weg is, zal de echte verwerking beginnen. Dat zal nog zwaar worden maar dat is wel de weg omhoog. Nu kies ik nog een keer de weg omhoog en stap op een stoel en pak een volgende slinger van het plafond. Het feestweekend is over, een normale werkweek staat voor de deur en daar heb ik best zin in.

Facebook…

Zo’n tien van de vijfentwintigduizend aangekondigde gebruikers die, naar aanleiding van de oproep van Lubach om hun Facebook account te stoppen na het nieuwste schandaal van datalekken en schendingen van privacy, voegden daad bij woord en wisten de beëindig mijn Facebook account knop te vinden. Dat is nul komma nul nul nul vijf procent van het totale aantal gebruikers. Ik vraag mij ten eerste af wat de daadwerkelijk stoppers bewoog om dit te doen. Is het het nalopen van een groep mensen die achter Lubach aanlopen of is het een principiële kwestie. Of zijn het mensen die al een tijdje aan het overwegen waren te stoppen en het nu maar een keer deden. Wat me nog meer interesseert is of die principiële groep mensen nu nog altijd gebruik maken van internet. Want Facebook zat fout wat betreft het verzamelen en verkopen van data maar het hele internet is gebouwd op dat fundament, verzamelen en verkopen van gegevens. Over het algemeen wil niemand betalen voor het gebruik van google, facebook, twitter, instagram of noem maar op. Het gratis zijn van het internet is een vanzelfsprekendheid. Toch hebben bedrijven als Facebook toch wereldwijd zo’n vijfentwintigduizend medewerkers in dienst en moeten ergens geld vandaan halen. Advertenties is een belangrijke bron van inkomen maar data waarschijnlijk een nog veel belangrijkere. En dat geldt voor het hele internet, want waar je ook heen surft op het web, waar je ook op klikt, wat je ook bekijkt, het wordt geregistreerd. Privacy is een zeer belangrijk goed maar het verdienmodel van internet is juist gestoeld op het schuren tegen de grenzen hiervan. Wanneer jij zoekt op de zoekterm luiers op google dan is dit voor een Kruidvat een zeer waardevol gegeven. Daarvoor zijn ze bereid te betalen zodat zij jou weer kunnen informeren over hun fantastische luiers. Dat gebeurt. Overal op internet. Volgens mij kun je beter stoppen met het gebruiken van internet als je op die gronden het account  van Facebook stopt. Ondertussen plaats ik dit stukje maar weer gewoon op, jawel hoor, Facebook.

Koerier…

Ik krijg een sms’je binnen, het is tien over half elf en in het berichtje staat dat de koerier die het bestelde bankje komt brengen ongeveer drie kwartier later voor onze deur zal staan. Ik denk even na en besluit om alvast naar huis te fietsen zodat ik eerst de hondjes kan uitlaten en van een vroege lunch kan genieten voordat de chauffeur voor de deur staat. Thuisgekomen pak ik Lotje uit de bench en gesp haar en Izzie vast en we lopen naar de Hertog Reinoudsingel waar ze hun plasje doen. Daarna terug naar huis waar ik een eitje bak, of eigenlijk drie en die eet ik op de bank op terwijl ik naar het nieuws kijk. Ik kijk naar de tijd, de chauffeur zou nu ongeveer moeten komen. Tijd verstrijkt. Tien minuten, twintig minuten, een half uur. Geen chauffeur. Ik besluit de ramen achter, die behoorlijk smerig zijn geworden van het schoonmaken van de stenen in de tuin met de hogedrukspuit, te lappen. Met spons, spray en water ga ik de modder op de ramen te lijf. Daarna bezem ik nog even het tuintje om het gestrooide zand in de voegen te vegen en daarna wacht ik weer in de woonkamer. Twintig voor een komt de chauffeur aanzetten. Twee uur na de beloofde drie kwartier. Ik heb mijn tijd nuttig besteed, toch ben ik blij wanneer de grote doos met het bankje binnen staat en ik snel terug naar de winkel kan waar we weer eens bezig zijn met het vervangen van een hele wand. Weer een mooie verbetering van onze winkel waardoor de kantoorbenodigdheden veel beter tot hun recht komen. Terug in de winkel blijkt de wand inmiddels overeind te staan en spiegelvoorraad in de schappen. Het ziet er mooi uit. De verlichting moet nog anders maar het verschil is al gemaakt.

Kraam…

Ik til de eerste balken, waar ik de afgelopen jaren al vaker over gestruikeld ben, van de grond en breng ze naar ons zaaltje. Het is een bouwpakket zonder handleiding. Veel balken, latten en andere vormen hout die samen een kraam moeten vormen. Ik zoek naar de verbindingen, de waarschijnlijke verbindingen. Een aantal houten delen lijken bedoeld om rechtop te staan dus daar begin ik mee. Van daaruit zoek ik de verbindende balken en die vind ik. In een tasje waar het doek voor het dakje in zit vind ik ook een zak met schroeven en die gebruik ik, in eerste instantie verkeerd maar in tweede instantie weet ik hoe het werkt en voor ik het weet heb ik de hele onderkant van de kraam in elkaar zitten. Het dakje zorgt voor wat hoofdbrekens totdat ik zie dat een van de balken doormidden is gezaagd. Als tijdelijke oplossing tape ik het gezaagde deel vast met duct tape, de oplossing voor alles wat vast moet, en daarna zie ik opeens hoe alle delen bij elkaar horen. Een splintertje boort zich diep in de palm van mijn linkerhand en met elke beweging die ik maak doet die zeer dus uiteindelijk loop ik maar naar beneden om iets te zoeken om de splinter er uit te halen maar het lukt me niet dus vraag ik een bhv collega om er even naar te kijken en ze probeert van alles om de splinter uit mijn hand te krijgen maar het lukt niet. Een andere collega met bhv komt meekijken en samen proberen ze met naald en pincet de splinter er uit te vissen maar uiteindelijk komt er een scherp mesje bij kijken waarmee in de lijn van de splinter een sneetje in de palm wordt gezet waar na nog meer moeite eindelijk het vervelende stukje hout uit gehaald wordt. Daarna nog even wat ontsmettingsmiddel en een pleister en ik kan terug naar mijn kraam in opbouw. Ik til het dakje op de palen en trek het rood wit geblokte doek eroverheen. Het ziet er leuk uit. Of we het kunnen gebruiken voor de opruiming die zaterdag begint weet ik nog niet zeker maar ik weet in elk geval hoe de kraam in elkaar gezet moet worden.

Stort…

Ik til de stenen in de bak die ik op het karretje heb gezet en zodra de bak vol is trek ik hem uit de tuin, wat redelijk makkelijk gaat en daarna op het grind in het paadje achter ons huis wat niet zo makkelijk gaat en waar de wielen diepe voren in trekken. In de auto heb ik een dik zeil gelegd en daarop leg ik de stenen. Vier keer ga ik op en neer met het karretje en de grote bak en dan zie ik dat de vering van de auto dusdanig begint door te zakken dat ik er niet nog een lading bij moet leggen en rijd ik voor de eerste keer vandaag naar de stort waar ik me meld bij het loket, zeg dat ik stenen heb, alleen stenen vraagt de man, alleen stenen zeg ik en ik moet vier euro betalen om de stenen een stukje verderop weer uit mijn auto in de container te gooien. Terug naar huis rijdend zie ik wat druppels op mijn voorruit en thuis controleer ik buienradar en die voorspellen regen vanaf twaalf uur dus besluit ik eerst het zand af te gaan voeren want nat zand is zwaarder dan natte stenen, die zijn sowieso zwaar. Ik schep de bak vol zand en rijd de bak naar de auto waar ik dezelfde handeling uitvoer, het leegscheppen van de bak in de auto tot de bak driekwart leeg is en ik hem net kan tillen en omkieperen. Vijf van dat soort bakken passen er in de auto en andermaal rijd ik naar de stort. Meer stenen, vraagt de man aan het loket. Nu zand, antwoord ik, straks weer stenen en ik moet weer vier euro betalen. Het storten van zand is een vervelende klus. Het is een hoge container en daardoor moet je elke schep zand hoog tillen en dat schep na schep. Na twintig minuten scheppen is de auto weer leeg. Terug naar huis en weer laad ik de auto vol met zand. Weer zand, zeg ik als ik terug op de stort ben tegen de man aan het loket die mijn postcode inmiddels kent. Daarna volgen nog twee ritten met stenen. De regen is uitgebleven maar ik ben wel blij dat ik het scherpwerk van het zand niet tot het laatst bewaard heb.

Maandag…

De dag begint met een afspraak in Tegelen waar ik al om acht uur moet zijn en uiteindelijk komt de afspraak pas na negenen omdat het verkeer enorm tegen zat. Daarna snel terug naar huis, nog even ons hondje uitlaten en ik schep nog snel wat tuinafval in de groene bak die daardoor behoorlijk zwaar wordt merk ik wanneer ik het ding door het paadje naar de stoeprand rol. Dan wandelend naar de winkel omdat ik gisteren mijn fiets op het werk heb laten staan en iets voor tienen loop ik de winkel binnen. Het is maandagochtend, de meeste winkels zijn nog niet geopend en ook bij ons is het in de ochtend best rustig. Toch lopen er constant klanten in en uit en blijft de telefoon vaak rinkelen. Ik probeer de levering boeken, waar al veel speciale uitgaven bij zitten voor de bookstoreday van aanstaande zaterdag. Ik stapel ze allemaal op de uitpaktafel. Net voor ik naar huis moet heb ik het uitpakken voltooid.

Terras…

Het zijn de eerste echt warme voorjaarsdagen en daar kan ik flink van genieten, ondanks het feit dat we deze dagen juist heel veel binnen moeten doorbrengen pak ik de momenten dat we wel eventjes buiten zijn. De warmere ochtenden, de avonden, warm genoeg om zonder jas de hondjes nog even uit te laten. Heerlijk. Ik fiets naar de winkel in mijn shirt met korte mouwen, de deuren kunnen weer allebei open en het blazen van het luchtgordijn blijft uit. Klanten zijn vrolijker dan wanneer de regen hen schuilend naar binnen dwingt en iets voor vijven komen Annemiek en de jongens met de hondjes naar de winkel. Izzie rent rond en Lotje vindt het vooral allemaal erg nieuw en erg spannend. Na sluitingstijd lopen we naar de Klep, ons eerste terrasje van het jaar en we zien vrienden, een terrasje eerder en die zeggen ohhh, bij het zien van Lotje, zoals de meeste mensen steeds reageren bij het zien van onze nieuwe huisgenoot. Lotje vindt, argwanend weliswaar, al die aandacht prima. Izzie kijkt toe, beschermend. Wij lopen door naar het terras waarnaar we op weg waren. Gaan zitten en de serveerster die komt zegt, ohhh, bij het zien van Lotje. Die vindt het best, nog wat gekriebel op haar kopje. Ze is moe, ze laat het hoofdje hangen. Voor het eerste rondje bezorgd wordt slaapt ze.