Tent…

Aan de linkerkant zien we het zweefvliegveld, rechts weide met steeds bordjes waarop levensgevaarlijk staat. We rijden de weg die bestaat uit betonnen platen, ik denk nog uit de oorlogstijd, waar om en om rechts of links parkeervakken op getekend zijn en we zoeken naar een plek waar we onze nieuwe tent een keer kunnen opzetten. Aan het einde van de weg vinden we links een plek. We zetten de auto neer, ik maak de achterklep open en til het grondzeil er uit. Die is snel gelegd. Daarna de eerste grote tas met daarin de tentstokken en het grondzeil. Het is een andere manier van opzetten. Bij de vorige tent zat grondzeil en tent aan elkaar vast, die spreidde je uit, daar stak je op vijf punten glasfiber stokken doorheen, rechte stokken die je vervolgens krom omhoog duwde waarmee je de tent bolde. Bij de nieuwe tent is het grondzeil los van de tent. Eerst leggen we het grondzeil neer, die maak ik met vier haringen in de hoeken vast. Daarna zetten we de stokken in elkaar. Aluminium voorgevormde palen zijn het die direct in de juiste vorm staan. We leggen ze in de tent conform de afbeelding in de beschrijving. Daarna rollen we het tentzeil over grondzeil en stokken en met een aantal ritsen zetten we tent aan grondzeil vast. Dat is allemaal nog simpel werk, nu moeten we echter de tent in, waar we de eerste stok omhoog moeten duwen en de stok in de tent ritsen. Dat is even puzzelen en dat gepuzzel is niet fijn wanneer je onder een tentzeil ligt in de brandende zon. Dan lukt het en vervolgens zijn paal twee en drie die in de tent omhoog moeten een makkie. De paal die de luifel omhoog moet houden moet door een sleuf in het doek getrokken worden en dat is even lastig tot we besluiten de luifel er af te ritsen, daardoor is het minder zwaar en hebben we meer ruimte en glijdt de paal nu wel makkelijk door het doek. Vier haringen, een scheerlijn en de tent staat als een huis. In alles zien we de kwaliteit waarvoor we betaald hebben. In inventieve manieren om frisse lucht en licht in de tent te krijgen, in een luifel die ook een voortent kan worden en haakjes en lusjes op plekken waar je als kampeerder normaal altijd haakjes en lusjes mist. Annemiek hangt de binnentent er in, de slaapplekken en ik loop naar buiten om de scheerlijnen te knopen. Ik pak de zak met lijnen erbij, schud deze leeg en zie dat elke lijn voorzien is van een klip die we gewoon in de lusjes kunnen haken. Zinloos dus om dit nu al te doen. Ik loop de tent weer in en de binnentent hangt al bijna. De final touch is de lange rits waarmee tent en binnentent aan elkaar vast gezet worden. Daardoor ziet het er compleet uit. De tent staat. We missen de stoeltjes en het flesje wijn. Nee. We missen drinken. We hebben in de volle zon een tent op staan bouwen zonder er aan te denken een drup water mee te nemen. We genieten nog even van de tent die we de volgende keer in de Alpen op zullen zetten, we weten nu dat alles werkt en compleet is, enig aandachtspunt is dat we zorgen voor een flesje water.

Advertenties

Weekendbenen…

In het boekenvak hebben we een aantal Facebook groepen om informatie met elkaar te delen. Tips uit het boekenvak is er zo eentje.  Sinds gisteren staan hier allerlei waarschuwingen op over bestellingen op het boek Weekendbenen, van de auteur Leonardus Verheul, die nepbestellingen blijken te zijn. Fake telefoonnummers, foutieve mailadressen. Het zijn ontzettend veel boekwinkels die klagen over deze titel dus controleer ik het ook maar eens bij ons om te constateren dat een heer Jacobsen, met een anoniem telefoonnummer, het boek besteld heeft. Met alle berichten die ik net gelezen heb weet ik één ding zeker, die komt niet langs. Na een kleine zoektocht leer ik dat de auteur van het boek weekendbenen tevens de uitgever is. Een dubbel belang dus. En ik wil niemand beschuldigen omdat ik natuurlijk niet kan weten of de meer Jacobsen een alias is voor meneer Leonardus Verheul, maar het lijkt me dat deze laatste de enige belanghebbende is. Nu kan ik twee dingen doen. Ik kan het boek in de winkel leggen en hopen dat iemand het koopt, dat zal vermoedelijk het idee zijn achter de fake bestellingen. We leggen het boek in de winkel, het verkoopt en we bestellen een nieuw exemplaar. Dat zou kunnen. Ik kan de manier van onder de aandacht van de boekverkoper brengen van een eigen uitgebrachte titel echter ook dusdanig veroordelen dat ik het bestelde boek uit de kast met bestelde boeken neem en het finaal doormidden scheur, iets wat ik nog nooit met enig boek heb durven doen. Puur uit respect voor boeken, voor auteurs die bloed, zweet en tranen in hun schrijfselen stoppen. Toch neig ik ernaar om dit voor de eerste keer te doen, of het nu de auteur of een aanbidder van de auteur is, dat maakt me niet zo heel veel uit in deze.

Vakantie…

Een week geleden bevestigde ik onze nieuwe dakkoffer op het dak van de auto. De vorige had het gehad na jarenlange trouwe dienst en bij de laatste rit terug uit Frankrijk wist iets wat in de dakkoffer lag zich door het dak naar buiten te wringen. Het bleef droog op de terugweg, maar direct na de vakantie was de allerlaatste rit van de dakkoffer die naar de stort. De nieuw koffer werd in een doos geleverd. Een grote doos. Onze toch wel ruime hal werd er voor de helft mee gevuld. Omdat de vakantie niet heel lang op zich laat wachten besloot ik uiteindelijk om het ding maar alvast te monteren. Dat is altijd stap één in alle stappen die gezet moeten worden om op vakantie te gaan, op het boeken van de bestemmingen na. Het fijne aan het monteren van een dakdrager is dat dit buiten moet gebeuren en vrijwel iedereen die langskomt daar een opmerking bij heeft. Op vakantie, hoor ik dan, of goede plannen, is er ook zo een. Die opmerkingen moet ik dan weer iets nuanceren omdat het nog even duurt maar hé, ook weer niet zo heel lang. Vandaag ging ik door met een volgende stap. Ik haalde de tenten bij Koops naar beneden. We hebben nieuwe tenten moeten kopen en liever komen we er hier, in Nederland, achter wanneer er een cruciaal onderdeel in de zakken blijkt te ontbreken dan dat we daar in Frankrijk, na een dag rijden achterkomen. Als het goed is is het dit weekend droog. Dan gaan we droogoefenen, tent opzetten voor dummies. We hebben er al aardig wat in ons leven opgezet dus deze zal ook wel lukken. Wel nog even een geschikt plekje ervoor vinden.

Harry…

Ik doe mijn zoon het dansje voor die je moest dansen in een gesprek met Harry, de directeur van het bedrijf waar ik een aantal jaren heb gewerkt. Harry zocht in gesprekken altijd de comfortzone op en trad deze met beide voeten. Gevolg was dat hij, in gesprekken vaak centimeters van mijn gezicht verwijderd stond, ik deed daarop een klein pasje naar achter en die vulde hij weer op, zo danste je dan door de kamer. Gemoedwillige intimidatie. Daar was hij een ster in. Hij is dood. Ik lees het in de notulen van een vergadering die ik de vorige keer gemist heb. Er werd een moment stilte gevraagd voor zijn verscheiden, ik was daar niet bij dus dat moment stilte geef ik hem nu alsnog, dat heeft hij verdiend. Het was geen makkelijk man, zoals veel goede en intelligente bestuurders betaamd. Ik herinner me vergaderingen, waarin hij urenlang sprak en ik, als voorzitter van de ondernemingsraad, alert moest blijven omdat ergens in het ellenlange verhaal iets belangrijks verstopt kon zitten, iets waarvan hij achteraf kon zeggen, ik heb het je toch verteld. Harry was een mooi mens, een jaar na zijn overlijden weet ik dat hij heen is gegaan. Dat maakt de schrik niet minder.

E-reader…

De wat oudere man staat met zijn e-reader in de winkel. Gisteren belde hij, hij kwam de hele tijd in het scherm met ons logo en hij kon het boek niet meer vinden dat hij aan het lezen was. Ik probeerde telefonische hulp te geven maar ik wist me niet te verplaatsen in zijn werkelijkheid dus vroeg ik hem met de e-reader langs te komen zodat ik het probleem kon aanschouwen. Hij geeft me het apparaat en ik loop er mee naar de leestafel, hij zegt dat hij er niet uitkomt, dat hij steeds in een cirkeltje bij hetzelfde scherm uitkomt. Ik zoek op het apparaat de aan knop. De basis voor het oplossen van veel problemen, zet het apparaat aan. Ik tik op het scherm, ik klop op de achterkant en ik bevoel de zijkanten. Na enig zoekwerk vind ik het knopje aan de onderkant. Ik had het de man kunnen vragen maar zijn vertrouwen in mijn expertise zou een flinke knauw krijgen wanneer ik niet eens wist hoe ik het ding op kon laten lichten. Nu dat gelukt is kom ik verder. Ik zie dat de man gestrand is in het instellingen scherm. Linksboven staat een pijltje. Terug. Ik klik een aantal keer op terug tot ik in een scherm kom waar in de bovenste helft staat, mijn boeken, en in het onderste scherm zie ik onze website. Ik laat de man het scherm zien en ik klik op mijn boeken. Er staan er nog niet zo veel en ik vraag welk boek hij aan het lezen was. Hij kijkt even en wijst de juiste titel aan. Ik klik op het boek en die opent en toont de allerlaatste pagina. Ik schuif met mijn vinger door de pagina’s, ik vraag of hij nog weet waar hij was en dat weet hij niet meer precies maar hij is blij dat hij weer kan gaan lezen.

Tweestrijd…

Het is dinsdag, het is twintig voor zeven en ik zit in alle rust met mijn krantje en een kop dampende koffie aan de eetkamertafel zoals ik elke ochtend rond dit tijdstip zit. Dinsdag is in elk geval ook de dag dat ik ga sporten, of althans, dat is het voornemen. Dinsdagochtend sportschool. Donderdag soms en vrijdag probeer ik buiten de rennen. Voor elk van die momenten is er altijd een moment van tegenzin, zoals ook vanochtend, want rustig blijven zitten, het krantje doorspitten en nog een tweede kop koffie pakken is natuurlijk een aantrekkelijker beeld dan nu op moeten springen, mijn sportspullen verzamelen en weten dat ik iets na zevenen op de loopband zal stappen waar ik me helemaal in het zweet zal rennen. Ik neig naar koffie en krant terwijl in mijn hoofd de tweestrijd tussen sportief en lekker lui wordt gevochten. Uiteindelijk wint sportief. Nipt. De gedachte vooraf, dat ik me achteraf goed zal voelen over het feit dat ik toch ben gegaan, geeft de doorslag, tezamen met dezelfde gedachte maar dan met de insteek dat ik mezelf teleur zal stellen door niet te gaan. Ik loop naar boven, vul mijn sporttas en ben op weg. Iets na zeven sta ik inderdaad op de loopband. Dat valt een beetje tegen, het is best al warm in de sportschool, maar als ik vijftig minuten later bezweet weer op de fiets terug naar huis zit, ben ik toch blij dat ik gegaan ben.

Pen…

De jonge vrouw zoekt een pen voor een vertrekkende collega. Ze spreekt Engels. Het is niet haar moedertaal, ze heeft iets van een Slavisch accent, maar ze spreekt het vloeiend. Er liggen een paar Parker pennen voor haar. Ze zoekt een wat dikkere en ook wat zwaardere pen en ze vraagt wat de verschillen zijn, met name ook in het verschil van prijs. Ik zeg dat het voor het schrijven niet uitmaakt, in alle Parker balpennen zit dezelfde vulling dus ze schrijven allemaal even prettig. Het gaat om hoe de pen er uit ziet, om the looks. Ze kijkt naar de pen die iets meer dan twee tientjes kost en naar een iets duurdere variant. Ik vraag of het een Parker pen moet zijn of dat Shaeffer, Lamy of Cross wellicht ook een optie zijn. Ik laat een aantal andere pennen zien. In verschillende prijsklassen. Een prachtige pen van Cross is bijna vier keer de prijs van de eerste Parker die ze bekeek. Ze maakt foto’s om met haar collega’s te delen en ze verlaat de winkel en zegt dat ze even na gaat denken en later terugkomt. Soms twijfel ik aan zo’n stelling, dit keer niet. Twee uur later is ze er weer en ik zeg dat ik met haar meeloop. Ze gaat voor de zwarte Cross. De duurste pen die ik haar liet zien. Ik pak de pen erbij, feliciteer haar met de aankoop en geef de pen en het doosje aan mijn collega achter de kassa die er een mooi cadeautje van maakt. Als ze de winkel verlaat sta ik net buiten met een kennis te kletsen. Ze dankt me nogmaals voor mijn hulp en ik wens haar veel plezier bij het geven van het cadeau. Dat gaat in Engels, in het Nederlands klets ik verder met de kennis die me steevast in het Venloos antwoordt.

Papa…

Vaderdag. Op de social media is dat kennelijk het moment om een overleden vader te herdenken en dat vind ik mooi hoewel ik het zelf niet direct doe, of wellicht toch, met dit verhaal. Ik zie de foto’s van vaders die er niet meer zijn en bij elke foto voel ik ook mijn eigen verdriet. Vaderdag is niet alleen verwend worden door mijn eigen zonen, het is ook terugdenken aan mijn eigen vader, papa, die veel te vroeg het tijdelijke voor het eeuwige moest inwisselen. Ik mis hem vaak. Op dit soort dagen meer dan anders. Ik mis zijn stem, zijn bedachtzaamheid, zijn intelligentie. Ik moet nu bij mijn zoon te rade gaan bij ingewikkelde Latijnse zinnen waar ik vroeger papa om raad vroeg. Het liefst zou ik hem willen laten zien hoe het nu met ons gaat. Hoe het met zijn kleinkinderen gaat, de kinderen die hij zo graag wat ouder had zien worden. Ik zou zo graag willen laten weten dat het goed gaat. Ik geloof helaas niet in een hiernamaals, niet in een tweede leven, geen reïncarnatie. Voor mij is het leven eindig en de enige manier waarop iemand voortleeft is de herinnering, en wat dat betreft is mijn papa springlevend.

Gast…

Ik neem plaats aan de game tafel om mijn blog te schrijven. Of althans, het was de afgelopen uren de game tafel waar mijn twee zonen en neefje ten strijde trokken tegen anderen in fortnite. Met wisselend succes, als ik de commentaren beluisterde. Een enkele keer moeten we vragen of ze het iets rustiger aan willen doen, wanneer ze gedrieën het gesprek gelijktijdig aan het voeren zijn en wij de televisie in de voorkamer niet meer kunnen horen. Ondertussen ligt, voor de deur, een Berner Sennen hond. Voor een avondje. We hebben er zelf eentje gehad, voor heel wat meer dan een avondje en het voelt direct vertrouwt en dat gevoel lijkt wederzijds ondanks de frictie nu en dan tussen onze twee hondjes en de gast van vanavond. Ik ga met mijn zoon lopen met de drie hondjes en dat werkt prima, ik met onze twee voorop en mijn zoon met onze gast achter ons aan. Een half uur later loop ik nog een keer met onze gast die de eerste keer kennelijk niet alles heeft gedaan wat moest. Ze loopt keurig, makkelijker dan onze jongste telg die in haar enthousiasme nogal aan de lijn wil trekken, vreemde ogen kunnen dwingen, zo blijkt. Ze loopt netjes links langs me, kijkt me aan en wandelt mee, ze valt even uit naar een kat die onder een auto zit en daarbij springt haar badge weg, gelukkig vind ik die. Na enige aarzeling doet ze uiteindelijk toch haar behoefte op het hondenpad nadat ik een paar keer heb gezegd dat het goed is, dat dit de stadse plek is om het te doen, daarna terug naar huis waar de twee andere hondjes inmiddels slapen en even argwanend opkijken wat de grote indringer komt doen maar wanneer die ook weer achter de deur haar plekje vindt, sluiten onze hondjes ook weer de ogen en wordt het stil, op het kabaal van de gamers na.

Banden…

Het is een garage van de oude stempel. Een loods, de geur van olie, overal stapels banden en monteurs waarvan de meesten een redelijke overkapping voor hun eigen gereedschap met zich meetorsen. De vorige keer dat ik hier was liep ik de kantine van de monteurs binnen omdat ik dacht dat daar de wachtruimte was en het was een smoezelige ruimte met een tafel waar kris kras gekleurde boterhamtrommels op gedrapeerd waren en aan de wand hing een kalender die je in een garage verwacht. In de wachtruimte waar ik toen naar verwezen werd en waar ik nu zit hangt, boven een tafel met speelgoed voor kinderen, Donald Duck, en aan de andere kant van de tafel Katrien. Ik ga zitten met mijn boek, pak een kopje koffie en begin te lezen. Er zit nog een andere man in de wachtruimte en die swiped over zijn telefoon en dat blijft hij doen tot een monteur komt zeggen dat zijn caddy klaar is. Er komt een andere man binnenlopen en die komt tegenover me aan de tafel zitten en pakt ook zijn telefoon erbij. Ik voel me een contrast met mijn omgeving. Het geroep, gescheld, gelach en het constante kabaal van gereedschap staat haaks op de rust van mijn lezen. Het duurt een uur, de bandenwissel, zoals het eigenlijk altijd een klein uurtje duurt. Een uur waar ik in alle hectiek in alle rust heb kunnen lezen.