Punt…

Het was tweeduizendelf toen ik het besluit nam om een dagelijks stukje te tikken. Acht jaar geleden inmiddels. In die acht jaren schreef ik zo’n driehonderd dagen per jaar elke dag gemiddeld een stukje tekst van zo’n tweehonderdvijftig woorden. Dat zijn er vijfenzeventigduizend per jaar, dat zijn er zeshonderdduizend in totaal. Dat zijn een aantal heel erg dikke boeken die ik schreef zonder dat er ooit een boek kwam. Ik schreef voor Krag en ik schreef voor Jocus. Ik schreef. Elke dag rond elf uur in de avond ging ik zitten achter mijn laptop en ik tikte de letters die een dag later gelezen werden. Het schrijven kostte geen moeite en de reacties waren vaak hartverwarmend. De laatste maanden dacht ik wel eens aan stoppen. Niet met schrijven maar wel met bloggen. Denken over stoppen maakte me onrustig. Ik doe dit al zo lang. Ik ken de lezers die de ochtend starten met een kop koffie en mijn schrijfsels. Stoppen voelt als teleurstellen. Toch werden de gedachten tot stoppen steeds dwingender, daardoor werd het schrijven minder leuk. Na de vakantie heb ik altijd veel verhalen te vertellen over wat er gebeurd is, wat ik gezien heb, wat bijzonder was. Die verhalen heb ik, en ik wil ze graag delen, maar niet meer via het geschreven woord. Niet meer hier. Ik zet er een punt achter. Ik blijf schrijven, of het in de openbaarheid komt weet ik nog niet, wellicht via social media, ik zoek nog een medium dat bij me past. Lezers bedankt voor alle tijd en reacties hier, ik stop de dagelijkse blog maar we houden contact. Punt.

Vakantie…

De laatste dag voor mijn vakantie. Het is de dag waar ik al een week of twee naar toe werk. Waar ik in de ochtend heel vroeg in de winkel ben en thuis in de avond tot laat doorwerk. De dag waarop ik alle puntjes op de i moet zetten die er gezet moeten worden. Ik moet de btw aangiften doen van onze twee bedrijven, de boekwinkel en het vvv kantoor, de lonen moeten opgemaakt en ingepland, alle facturen moeten ingelezen, verwerkt en vervolgens weer ingepland over de weken die komen waarin ik niet aanwezig ben maar de facturen wel betaald moeten worden. Het is een race tegen de klok en ik lijk hem dit jaar te winnen. Om half zes stel ik mijn afwezigheidsassistent op mijn mailbox in. Dat doe ik eens per jaar. Afwezig zijn. Ik pak mijn tas in, ruim de laatste spulletjes op en ik loop nog even de winkel in waar ik afscheid neem van mijn collega’s. Net zoals ik met deze blog afscheid neem van de trouwe lezers, de lezers die in de ochtend met een kopje koffie even lezen wat ik die dag te vertellen heb. De laptop gaat dicht en de vakantie begint, een paar weken waarin ik wel schrijf maar niet online, waarin ik herinneringen bewaar voor later. Die lezen jullie dan, wanneer mijn vakantie achter de rug is en ik weer stukjes schrijf. Maar eerst heb ik vakantie.

Bookaroo…

Ik denk dat vandaag de rook regelmatig uit de servers van bookaroo kwam. Vorige week donderdag ging de site live, de site die sympathiseert met de fysieke boekwinkels in nederland, de site die een vuist wil maken tegen bol.com. Eigenlijk de eerste keer dat er in het boekenvak iemand het lef heet om dat gewoon te benoemen, we gaan de strijd aan met bol.com. Ze pleiten voor het behoud van de boekwinkel in de binnenstad, de boekwinkel die het in veel gevallen zwaar heeft nu de online markt, lees bol.com inmiddels meer dan veertig procent van de markt over heeft genomen. Een uitgever nam het initiatief, heel veel auteurs omarmden het idee, heel veel boekwinkels sloten aan en enorme aantallen boekliefhebbers bestelden hun boeken. De afgelopen dagen ging dat prima, maar vandaag met de officiële livegang en extra reclame ligt een groot gedeelte van de dag de site plat. De ontwikkelaars van bookaroo hebben zichzelf een doel gesteld. Tienduizend bestellingen in twee weken. Op het moment dat ik deze blog schrijf, iets voor elf in de avond, staat de teller op achttienhonderdvierentachtig. Dag één. Een dag waarbij de techniek frequent de vraag niet kon bijbenen. Had het dat wel gekund dan was de tweeduizend ruim gepasseerd. Het zijn aantallen waar bol.com vermoedelijk de schouders voor ophaalt, maar het kan groeien, het zal groeien, de bewustwording bij boekenliefhebbers dat het bestellen van boeken online ook gemakkelijk lokaal kan. Dat kan via onze website en dat kan via bookaroo. Het liefst hebben we de klanten via onze website, maar uiteindelijk gun ik het een boekhandel in Groningen meer dan bol.com om een boek uit te leveren en daar zorgt bookaroo voor. Nu nog de rook uit de servers krijgen.

Zak…

Ik verzamel de spulletjes voor een bezorgrondje. Doos voor op de fiets, boeken er in, pakbonnen erbij. Ik check nog even een adres op mijn computer om te zien waar ik precies moet zijn en dan fiets ik weg. Aan het eind van de straat staat een man te schreeuwen tegen een ondergrondse afvalcontainer. Hij bezigt nogal wat expliciete terminologieën en eerlijk gezegd vind ik het nogal amusant. Ik herken zijn frustratie, zie de ronkende auto aan de kant van de weg en de volle zak in zijn hand en in zijn andere hand het pasje wat de container zou moeten openen, maar zijn explosieve reactie herken ik niet. Ik zou tussen mijn lippen door een verwensing er uit persen die slechts ik zou kunnen horen. Deze man, schreeuwend tegen een container, trekt nogal wat bekijks. Ik verwacht eerlijk gezegd ook niet dat de container zal zwichten onder de verwensingen. Ik fiets verder, bezorg de eerste boeken bij een adres die vanaf volgende week gesloten zal zijn in verband met de vakantie en vervolgens fiets ik om naar het tweede adres zodat ik na het derde adres langs de Maas terug kan fietsen. Dat vind ik heerlijk, toen we nog in Tegelen woonden nam ik meestal ook de omweg via de Maas, er waren meerde routes die me sneller naar Venlo konden brengen maar de Maas, het water, trekt. Ik kijk naar de golfjes, de boten en de watervogels die vlak over het water scheren. Ik kijk naar de mensen naast de waterkant, mensen die alle tijd hebben, met een grasspriet in de mond rustig kijkend naar het wassende water. Soms benijd ik dat, dan vraag ik me af hoe ze dat doen, waar ze de tijd vandaan halen om gewoon te zitten en te kijken. Het lukt me niet, stil zitten, dat hou ik een aantal minuten vol, daarna wil ik iets doen, moet ik iets doen. Als ik terug de straat in kom fietsen is de man bij de afvalcontainer weg. Er staat ook geen vuilniszak tegen het apparaat aan, wat wel vaker gebeurt wanneer het apparaat vol is of dienst weigert. De man heeft de zak mee terug genomen, of heeft het apparaat toch open weten te schelden.

Actie…

Het eerste rondje in de ochtend met hondjes. We zijn bijna bij de Hertog Reinousingel, en op de hoek van de Mecklenburgstraat zit, op de stoep, een heel klein vogeltje. Lotje heeft het vogeltje direct gespot. Bij Lotje gaan ongekende jagersinstincten in werking bij het zien van een vogeltje waarnaast Izzie vrolijk naar het vogeltje toe danst en denkt, wat een leuk vogeltje. Lotje is een hond, en als dusdanig nogal kansloos jegens vogeltjes, maar ik laat haar in de waan, zet de riem op uitloop zodat ze kan rennen en in gedachten grijpt ze het kleine diertje reeds. We zijn een meter of twee genaderd en opeens springt, vanuit het niets, een grote rode kat net naast het vogeltje. Of misschien wel er bovenop ware het niet dat het kleine diertje net van te voren het luchtruim kiest. De kat, balend dan ontbijt de vleugels heeft genomen staat nu opeens voor twee honden, de ene al in aanvalsstand. Lotje is echter al in bevriesstand, elk ander dier dan het heel erg kleine vogeltje, jaagt haar schrik aan. Even is er een grappige impasse, daarna kiest de poes eieren voor haar geld en springt terug over de stenen tuinafscheiding en verdwijnt in de struiken. Pas dan begint Lotje te blaffen naar het verdwenen beest en in de dakgoot hoor ik het kleine vogeltje fluiten. Ik kijk maar zie het kleine diertje niet.

Kitty…

Ik lees een boek uit. Jagersmaan van Jan Vantoortelboom dit keer. Gisteren las ik een boek van Verhulst uit, nu lees ik geen boek in een dag, ik moet ook nog af en toe een beetje werken, maar ik lees vaak boeken tegelijkertijd, ik pak het boek waar ik net zin in heb en soms, zoals nu, komt het voor dat ik twee boeken bijna tegelijkertijd uitlees. Ik houd van Vantoortelboom, volgens mij heb ik alles van hem gelezen. Zijn laatste nieuwe, Jagersmaan, beschrijft het verhaal van Victor Vanheule,  oud strijder in de eerste wereldoorlog en zoon van een boer. Een vader die er niet meer is, en hij groeit op in Elverdinge, waar hij gelukkig genoeg is tussen de koeien, op het land, maar dat hij achter zich moet laten vanwege de schande van een onwettig kind. Anna, hij houdt van Anna, maar niet zo zeer van de moeder die echter wel onverminderd naar hem trekt. De moeder van Victor neemt de beslissing, hij moet maar in Amerika een nieuw bestaan opbouwen, blijven in Elverdinge is geen optie. Hij vertrekt uit de haven, zit op de boot, maar hij zal Amerika nooit bereiken. Vantoortelboom schreef een prachtig boek met prachtige verhaallijnen, gelardeerd met een brok geschiedenis. Die brok voel ik ook in mijn keel bij de laatste pagina’s waarin hij me behoorlijk weet te raken. “Waar is Kitty” “Kitty laat het gras groeien.” nou, draag mij maar weg. Absolute aanrader.

Pruimenpluk…

Ik lees een boek uit. De pruimenpluk van Dimitri Verhulst dit keer, vorige week was hij in de winkel om te vertellen over zijn boek. Ik ben een groot Verhulst fan en heb veel van zijn boeken gelezen, niet alles vond ik even goed, het merendeel wel en ook dit boek vond ik weer prachtig. Waar het in de pruimenpluk over gaat is een man, die woont aan een meertje in een heel klein dorpje, een dorpje dat een hele periode door sneeuw onbereikbaar is en waar de inwoners nauwelijks met elkaar spreken. De man zet zijn huis te koop en net als er kopers zijn die daadwerkelijk over willen gaan tot koop komt een vrouw binnen die hij enkele weken eerder op het meer zag, toen hij zich daar aan het wassen was omdat zijn waterpomp kapot was, en op wie hij terstond verliefd werd. De man, Mattis, besluit de koop af te blazen en begint een relatie met de vrouw, Elma, die haar man verloren heeft in een tragisch vrachtwagen ongeluk. Mattis strijdt om de hand van zijn geliefde met iemand die er niet meer is, met een dode. Geen eenvoudige strijd maar toch een die hij aangaat. Voor de pruimenpluk kreeg Verhulst twee sterren in het NRC in een nogal vernietigend relaas. De recensent nam kleine fragmenten uit het boek en maakte die belachelijk, maakte de auteur belachelijk en noemde hem een cabaretier, iets waarover Verhulst tijdens de lezing zei dat hij dit nauwelijks als belediging kon opvatten omdat hij een groot respect had voor deze kunstenaars. Persoonlijk vind ik het nogal gratuit om een aantal zinnen uit een boek te nemen, ze uit de context te trekken en daarmee te scoren in je vernietigende oordeel. Ik vond de pruimenpluk een van de betere werken van Verhulst, hoewel ik nog steeds aan het wachten ben op de roman die beter is dan Mevrouw Verona daalt de heuvel af, naar mijn mening zijn mooiste werk. Mevrouw Verona krijgt van mij de zeer verdiende vijf sterren en omdat de pruimenpluk niet beter is dan die roman, zou ik er vier sterren voor geven. De twee uit het NRC is belachelijk. Wellicht persoonlijke kift, dat weet ik natuurlijk niet, de lezer kan daar echter het enige oordeel over vellen, dus ik adviseer: lees dit boek, het is een klein juweeltje.

Bookaroo…

Vandaag ging Bookaroo van start. Wat vervroegd door uitgebreide artikelen in de Volkskrant gisteren en vandaag nogmaals in een column van Peter Buwalda. Eigenlijk had het volgende week woensdag het levenslicht moeten zien, maar door de plotselinge aandacht besloten de initiatiefnemers om een beta variant eerder te lanceren. Bookaroo is een sympathiek initiatief, bedoeld om het verdwijnen van boekhandels uit het straatbeeld te stoppen. Boekhandel die het moeten afleggen tegen de exponentiële groei van de online verkopen, van bol.com dus. Het idee achter bookaroo is simpel, maar juist de simpele ideeën zijn vaak het meest succesvol. Een klant bestelt een boek op bookaroo en die koppelt de bestelling aan een fysieke boekhandel die het boek binnen een dag bij de klant bezorgt. Simpel. Op de eerste dag merk ik dat het voor de boekhandel niet per definitie simpel is, want de boekverkoper moet de order claimen. Is de order in het eigen postcode gebied dan wordt die order het eerste uur enkel aan de aangesloten boekhandel in het gebied aangeboden, vervolgens naar vijf andere dichtstbijzijnde boekhandels en op het derde uur naar heel nederland. Dat betekent veel verversen van pagina’s om te zien of er een order klaar staat en of de bestelde titel voorradig is. Ik vind het wel grappig, hoewel ik nog liever dan op bookaroo de online klant op onze eigen website heb. Waar we ons niet geconfronteerd zien met tijdsdruk om een order te claimen. Waar de order per definitie door ons wordt uitgevoerd. Wat ik in elk geval goed vind aan Bookaroo is dat er aandacht is voor de boekwinkel en voor de rol die online met het straatbeeld doet. Niet alleen in de boekenbranche maar in het geheel. Steeds meer winkels moeten het afleggen onder druk van de webshops, winkels die allemaal ook een eigen webshop hebben maar niet het budget voor marketing die de grote jongens er tegenaan smijten. Wij doen mee met Bookaroo, en middels dit nieuwe platform proberen we de groep klanten te bereiken en te wijzen op het bestaan van onze website die we nu niet weten te bereiken. Ik ben benieuwd hoeveel orders we de komende dagen kunnen claimen.

Oor…

Ik zit in de wachtkamer van de huisartsenpraktijk. Ik denk dat ik zo’n twintig jaar geleden voor het eerst met deze zelfde kwaal in een wachtkamer zat. Verstopte oren. Destijds liet ik ze voor het eerst uitspuiten, na dagenlang geklooi met theelepeltjes, olie en watten. Ik wist van anderen die al eens eerder de oren uitgespoten hadden gekregen, dat deze eerste keer waarschijnlijk niet de laatste zou zijn. Ze kregen gelijk. Kennelijk kan een lichaam vijfentwintig jaar lang zelf de oren schoon houden maar zodra je een keer daarvoor hulp inschakelt denkt het lijf, als jij het beter weet dan doe je het zelf maar. Er waren jaren dat ik elk jaar moest gaan. De afgelopen jaren werd het weer minder en ben ik de laatste drie jaar zelfs niet hoeven gaan. De afgelopen weken had ik het gevoel dat het in mijn oren niet goed zat en met een vakantie voor de boeg waarbij we de hoogten in de bergen niet schuwen ben ik bang dat ploppende oren in die situaties niet terug gaan ploppen dus ga ik toch maar op controle. De doktersassistente die me roept kijkt ik mijn linkeroor, waar ik het gevoel heb dat er wat zit, en beaamt dat. Ze kijkt ook in mijn rechteroor en ook daar zit een verstopping. Ze vraagt of ik gedruppeld heb en dat heb ik niet omdat ik niet wist of er een verstopping zat. Ze probeert het toch en ze is heel volhardend. Na een hele boel spuiten warm water mijn oren in gespoten te hebben geeft ze het op. Ze vraagt of ik een kwartiertje in de wachtkamer wil wachten in de hoop dat al het ingespoten water de verstopping zal verzachten en beter te bespuiten is. Na een kwartier word ik weer binnengeroepen. Ze begint weer links en dit keer met succes. Ik weet, uit ervaring, wanneer het succesvol is want dan springen opeens tranen in mijn ogen. Rechts, waar ik geen last van had, is hardnekkiger. Er gaan nog aardig wat liters doorheen maar de verstopping houdt dapper stand. Alle goede bedoelingen ten spijt moet de doktersassistente opgeven. Ik moet aan de slag met olie, ik krijg een handig pipetje mee en ik moet me maandag opnieuw melden. Ik fiets terug naar het werk, met één goed horend oor en leg het pipetjes op mijn bureau waar het blijft liggen wanneer ik naar huis ga waardoor ik toch weer loop te klooien met een theelepeltje vol olie dat ik met mijn hoofd schuin in mijn oor probeer te gieten.

Spannend…

Er verschijnen stapeltjes boeken op verschillende plaatsen, thuis. Het kenmerkt de aantocht van onze vakantie. Nadenken wat we willen lezen wanneer we onderuit zakken voor onze tent. Het kopen van de boeken is al een voorpret omdat ieder van ons weet waar we die boeken zullen lezen. In de winkel moet ik nog wel wat stappen zetten om klaar te zijn voor vakantie. Om er voor te zorgen dat rekeningen betaald worden, belastingen aangegeven en salarissen overgemaakt. De warmte van de afgelopen dagen helpt daar niet bij. Het tempo van werken gaat omlaag en in de namiddag wordt het vies benauwd in het kantoortje. Ik spreek met veel vertegenwoordigers vandaag. Ik bel met China. April, heet mijn contactpersoon in China, en ik geloof eerlijk gezegd niet dat dat haar echte naam is, want, zonder te generaliseren, hoeveel Chinezen kent u die April heten. Ik dus eentje en de afgelopen tijd heb ik veel contact met haar gehad en vandaag spreek ik haar nog even en waarschijnlijk voor de laatste keer. Een aantal acties die ik heb ondernomen komen naar verwachting samen in mijn vakantie. Nieuwe vitrines en een machine die geleverd worden, grote orders die dan vrijgegeven kunnen worden. Na mijn vakantie gaan we op bepaalde activiteiten een nieuw licht laten schijnen. Omdat het dat verdient, en omdat het leuk is. Maar eerst gaan we heerlijk ontspannen en een enorme stapel boeken lezen.