Klimaat…

Ik ben voorstander van klimaatneutraal handelen. Voorstander van zon- en windenergie. Ik hang graag de was buiten te drogen om zo de energievretende wasdroger niet te gebruiken. Ik denk na over hoe hoog de thermostaat moet staan en ik eet met plezier minder vlees. Ik lees me graag in over de natuurlijke bronnen van de aarde en hoe we die met z’n allen in een moordend tempo uit aan het putten zijn, we hebben slechts één plek om op te bestaan en die zijn we aan het kannibaliseren. Deze zomer waren er gebieden op aarde waar het kwik over de vijfenvijftig liep. Zestig is onleefbaar. We denken wel eens dat er nu al veel mensen op de vlucht zijn, voor honger, voor oorlog, maar niet heel ver in de toekomst komt een nieuwe stroom vluchtelingen met een niet terugkeerbare status omdat hun thuis, hun geboortegrond, niet langer leefbaar is. Dat is een groep mede aardbewoners die je op geen enkele grond kunt weigeren omdat het niet door hun toedoen is dat ze niet meer kunnen wonen waar ze willen. Het komt door ons allen. Onze zucht naar welvaart, gemak en ontspanning gaat ten koste van veel. En van velen. Maar dan. Dan is het half oktober en fiets ik in korte broek en shirt door mijn stad. Zit ik ’s avonds tot tien uur buiten met een boek en een biertje en blijven de openslaande buitendeuren tot middernacht openstaan. Dan geniet ik daar wel weer heel erg van en dringt toch weer mijn welbehagen alle negatieve aspecten naar de achtergrond.

Advertenties

Ornament…

Iedereen heeft wel eens zo’n dag op het werk dat niets lukt. Vaak merk je het al direct na aankomst als opeens iets onnozels kapot gaat, of een levering komt die niet klopt. Het zijn de eerste signalen voor de rest van de dag, hierin gaat niets kloppen. Dat het ook thuis kan gebeuren op een klusdag was vooralsnog nieuw, maar het blijkt te kunnen, het kan vandaag. Het begint met het feit dat er nogal wat gedaan moet worden voor we aan het klussen toekomen. De wekelijkse boodschappen, de bouwmarkt en een onverwacht nodige helpende hand maakt dat het middaguur al ruimschoots is gepasseerd alvorens we de eerste handelingen in huis uitvoeren. Ik begin met het plafond in het halletje boven, inmiddels ook een hoofdpijndossier want wat ik ook doe, steeds weer laat er ergens oude verf bladderend los. De verf heeft jaren de tijd gehad om onder het verlaagde plafond los te laten. Toen deed het dat niet, waarom nu dan wel. Het is inmiddels mijn derde poging om alle oude verf af te steken en het plafond te herstellen en ik ben er niet van overtuigd dat het mijn laatste keer is. Het volgende wat ik ga doen is het ornament aan het plafond bevestigen. Ik heb daar speciale lijm voor en ik zoek op internet wat de droogtijd is. Vind ik nergens. Verwerkingstijd wel. Drie kwartier, maar daar schiet ik niets mee op. Ik monteer de kabel, vraag mijn zoon er een lamp in te draaien en hem even te testen, hij doet het, en vervolgens zet ik een behoorlijke hoeveelheid van de aangemaakte lijm op de onderkant van het ornament en druk het geheel tegen het plafond. Houd vast, duw hard, houd vol. Na een tijdje durf ik los te laten en het ornament blijft zitten, hoera. Ik klik nogmaals de lichtknop aan en er gebeurt niets. Balen. Met het vastdrukken van het ornament moet een kabel losgeschoten zijn. Ik trek het ding met behoorlijk wat moeite los van het plafond en zie het bungelende draadje. Bij poging twee gebeurt precies hetzelfde. Eerst doet het licht het, dan gaat her ornament er tegenaan, dan doet het licht het niet meer. Bij poging drie doet het licht het wel, maar lazert het ornament na vijf minuten alsnog van het plafond. Tijd voor pauze. In de tuin drinken we een biertje en een wijntje en besluit ik een poging te wagen met een nieuw kroonsteentje en componentenlijm. Het kroonsteentje blijkt een goed idee, de kabels blijven nu wel goed zitten, de componentenlijm minder. Het ornament bezwijkt wederom aan zwaartekracht. Een laatste poging. De klusmiddag is inmiddels aardig verkloot, voor mij althans, Annemiek heeft tijdens al mijn mislukte pogingen de hele trap geschuurd, maar ik wil dit afkrijgen. Ik maak een nieuwe portie lijm aan, monteer het stroom en smeer de lijm op het ornament. Dat is zwaar, met mijn linkerhand houd ik het ornament vast, tussen mijn benen klem ik de emmer met lijm waaruit ik met mijn rechterhand telkens kwakken lijm uitschep en op het ornament smeer. Als de emmer leeg is slaag ik een zucht en druk het ornament met de lijm tegen het plafond. Ik smeer met mijn duim en wijsvinger de overtollige lijm weg en daarna sta ik daar en druk ik het ornament tegen het plafond. Geen idee hoe lang dat moet en nog minder heb ik een idee hoe lang ik dat volhoud. Ik denk dat ik totaal zo’n half uur met mijn armen in de lucht heb gestaan om het ornament op zijn plek te houden. Dat is niet zo fijn. Nog minder fijn is het om het ding op een gegeven moment los te laten, op zijn eigen benen te laten staan om te concluderen dat het lukt, dat het kan, dat het ornament kan blijven hangen en ik toch iets op mijn klusmiddag af heb gekregen.

Archipel van de hond…

Ik lees een boek uit. Archipel van de hond, van Philippe Claudel dit keer. Ik moet zeggen, ik ben fan van Claudel. Grijze zielen, het kleine meisje van meneer Linh, het verslag van Brodeck , het Onderzoek, en de boom in het land van de Toraja. Een kleine greep uit het oeuvre van Claudel maar stuk voor stuk pareltjes. Na zijn laatste roman had ik begrepen dat hij zou stoppen met schrijven wat ik erg teleurstellend vond, maar des te meer was ik verheugd dat er toch nog een roman uit zijn pen wist te vloeien. En wat voor een roman. Archipel van de hond beschrijft het leven op een klein eilandje waar niets gebeurt. Het merendeel van de inwoners werkt in de visvangst, de inwoners worden ouder, nu en dan sterft er eentje en het enige dorpje op het eiland dreigt ten onder te gaan aan de verdwijnende populatie. De Burgemeester wil het tij keren met de komst van een thermen, waar bezoekers kunnen genieten van de rust van het eiland en het door de eeuwig rommelende vulkaan van het eiland verwarmde water. Tot er op een dag drie lichamen aanspoelen op het strand. Een klein groepje eilandbewoners, waaronder de Burgemeester is er getuige van en deze neemt, met als achterliggende gedachte dat de investeerders van de thermen wellicht niet zo gecharmeerd zullen zijn van aanspoelende lichamen op het eiland en hun geld wellicht in andere projecten gaan steken, de ene na de andere verkeerde beslissing. Zijn beoogde doel, het tij keren voor de leegloop van het eiland, werkt door zijn besluiten averechts. Het hoofdthema van de Archipel van de hond is menselijkheid, of eigenlijk het ontbreken hiervan. Het boek is prachtig geschreven, zoals eigenlijk elk boek van Claudel, maar er zit een stuk meer politiek en overpeinzing in. Een echte aanrader!

Envelop…

Mijn collega legt vier dikke enveloppen op mijn fiets en vraagt zich daarbij hardop af of de enveloppen wel door de brievenbus passen. Er gaat een dag overheen voor ik daadwerkelijk met de vier enveloppen naar de brievenbus fiets en de eerste envelop gaat, na een beetje wrikken, naar binnen. In de enveloppen zitten gebruikte cadeaukaarten die hergebruikt kunnen worden en een beetje bewegen met de inhoud helpt om de envelop uiteindelijk in de bus te laten belanden. Ook de tweede envelop wil na een beetje kracht zijn verzet wel staken maar het blijkt de derde envelop die een probleem vormt. Met moeite krijg ik de eerste helft van de envelop door de bus maar de tweede helft wil niet. Ik probeer de kaartjes in de envelop anders te situeren, het geheel lager te krijgen maar dat lukt niet. Ik krijg het tweede deel niet door de zwarte kleppers van de bus, de andere kant op blijkt echter ook niet te werken. Dezelfde kleppers voorkomen dat ik de envelop er terug uit krijg. Dus sta ik daar aan de brievenbus aan de ene kant te duwen en aan de andere kant te trekken en geen van de twee acties leidt tot succes en ik merk dat de envelop het onder al dat geweld begint te begeven, er ontstaat een scheur en uit die scheur haal ik een baal cadeaukaarten tot de envelop, met scheur en al wel de brievenbus in glijdt. Ik kijk op en zie dat een aantal mensen me aanstaren, en bedenk hoe ik trekkend en duwend voor de bus heb gestaan en ik begrijp de mensen die staren. Nog een envelop te gaan, die gaat, vrij soepel. Hoe de post de open envelop op een nette manier bij de geadresseerde krijgt weet ik niet. Ik had het beter willen doen, netter ook, maar dat lukte helaas niet.

Vlucht…

Winkelsluitingstijd en ik heb een beetje haast, de winkel sluit om zes uur en over een uurtje, om zeven uur, moet ik met Lotje aantreden voor de derde les van de puppytraining en voor die tijd wil ik het liefst nog eventjes wat eten. Ik fiets door de Klaasstraat waar andere ondernemers de laatste hand leggen aan het sluiten van de winkel, over de parade en ik land in de drukte van een kermis in opbouw op het plein bij het museum. De rotonde over en de Kaldenkerkerweg op. Ik ben halverwege het stuk Kaldenkerkerweg wat ik moet fietsen wanneer een auto met grote vaart voorbij raast. Onverantwoord. Ik schud mijn hoofd en fiets verder maar dan schiet er een andere auto met een nog hogere snelheid voorbij, die haalt zelfs een auto in en schiet vlak na die inhaalactie de Zandstraat in, zonder acht te slaan op eventuele fietsers of voetgangers die er dit keer gelukkig niet zijn. Ik fiets de Zandstraat ook in en hoop dat ik zie dat de auto ergens parkeert, dat ik weet wie die idioten zijn, maar de auto is nergens meer te bekennen. Ik schrik van de sirenes achter me, kijk om en zie de politiewagen. De sirenes lijken enorm te weerkaatsen tussen de huizen maar dan zie ik een tweede politieauto met sirenes van links komen en dan begrijp ik dat de auto niet alleen een onverantwoord rijder was, maar ook op de vlucht voor de politie. Ik zie de auto nergens meer, de politie ook niet. Even later gaan de sirenes uit. Ik hoop dat ze het kenteken wel gezien hebben.

Pijn…

Om vijf uur besluit ik maar op te staan na een onderbroken nacht, langer blijven liggen lijkt zinloos omdat ik me geen houding kan vinden door de pijn in mijn schouder, de pijn die gisteravond langzaam op kwam zetten. Eerst een beetje een ongemakkelijk gevoel, daarna een lichte pijn alsof er iets knak moest zeggen in mijn schouder om het weer op zijn plaats te laten schieten tot een vervelend zeurende pijn die ik telkens voel bij het bewegen van mijn linkerarm of mijn hoofd. Blijkt dat je dat in de nacht nogal eens doet dus ben ik veel wakker. Of het nu door het klussen komt, het sporten in de middag samen met mijn zoon, of misschien heb ik gewoon ergens een verkeerde beweging gemaakt wat dit heeft veroorzaakt. Vervelend is het wel. Op het moment dat ik besluit om op te staan is mijn volgende vraag hoe ik dat eigenlijk moet doen. Elke beweging geeft een verlammend stekende pijn in mijn schouder. Ik druk het knopje van het bed in waardoor deze rechtop komt te staan. Daarna rol ik me op mijn rechterzij, steek mijn benen naast het bed en kom, de pijn even verdringend, uit bed. Ik loop naar beneden, zet koffie en pak de krant. Zolang ik stil zit is er niets aan de hand en ik besluit dat vandaag zo veel mogelijk te doen, even niks forceren. Ik ga naar de winkel om wat administratie in te scannen en daarna ga ik weer naar huis om daar aan te werken. Het voordeel is dat ik veel gedaan krijg thuis. Nadeel is dat de pijn gedurende de dag niet weg gaat. Het wordt wel minder maar het blijft pijnlijk, mijn hand tintelt en mijn linker pink voelt slapend. Dadelijk weer slapen, ik hoop dit keer zonder de pijnlijke onderbrekingen en morgen een normale dag in de winkel.

Bokser…

De klant, een wat oudere man, zoekt een boek. De bokser van Marcel Haenen, over het leven van Max Moszkowicz. Het boek heeft ongeveer alle media gehaald en daardoor is het nu, vlak na verschijnen, al in herdruk geschoten. Dat vertel ik de klant terwijl ik die informatie lees in ons bestelsysteem, waar ik tevens lees dat het boek de negende weer gaat verschijnen en we de bokser, als het goed is, vanaf woensdag weer in de winkel hebben. Ik vraag hem of ik een exemplaar zal reserveren. Dat is goed, zegt de man, want hij had een dag eerder nog een boek bij ons besteld, hij kijkt me even peinzend aan, hij weet de titel niet meer. Iets met geheugen. Dat vinden we beiden erg grappig. Ik zoek het op in het systeem en noem de titel van het boek. De man zegt dat hij dat wel eens heeft, dingetjes vergeten, en zegt dat dat ook kan voor iemand van vijfentachtig. Die leeftijd had ik hem bij lange na niet gegeven en dat zeg ik hem ook. Hij zegt dat zijn geheugen wat achteruit is gegaan sinds het overlijden van zijn vrouw, omdat hij nu niemand meer heeft die hem zo nu en dan een weerwoord geeft. Gelukkig heeft hij zijn boeken nog, zegt hij, hij leest heel erg veel. Ik zeg dat dat zijn geheugen ook traint, en dat beaamt hij. Hij steekt een hand op, en zegt dat hij woensdag terugkomt.

Kiezen…

Het is druk in de winkel. Het is de eerste zondag van de maand wat vroeger de enige koopzondag was en dat zit bij bezoekers van de stad kennelijk nog altijd in het systeem, het is prima weer, droog, niet te warm en het is kinderboekenweek waardoor veel ouders met hun kinderen de winkel bezoeken. Ik praat met de oma die bij de kassa wacht, ze heeft twee van de drie boeken van haar kleinkinderen op de balie gelegd en ze wacht op de keuze van haar laatste kleinkind die moeite met kiezen heeft. Later zoek ik met ouders en hun dochter een boek van Roald Dahl dat we moeten hebben volgens ons voorraadsysteem maar wat ik niet kan vinden. Na een tijd zoeken geef ik het op en ik zeg dat ik het zal bestellen, kort daarna vindt een collega het gezochte boek alsnog. Het meisje zoekt ook nog een boek over astronomie en ik vraag haar leeftijd, ze is tien. Ik denk direct aan Govert Schilling en dat zeg ik haar ook en ze kent Schilling niet dus leg ik haar en haar ouders uit dat Schilling boeken schrijft voor volwassenen en voor kinderen en dat hij voor elke leeftijdsgroep moeilijk uit te leggen zaken begrijpbaar maakt. Ik loop richting kinderboekenhoek en ouders en dochter lopen mee maar het meisje zegt dat haar ouders moeten wachten, dit boek wil ze zelf uitkiezen. Ik kijk op de plank met boeken over sterren en planeten en zie het boek van Schilling staan en kies ook nog twee andere boeken die bij haar leeftijd passen. Ik geef ze haar en zeg dat ze haar tijd moet nemen om te beslissen en loop terug naar haar ouders. Niet veel later is het meisje terug. Ze kiest voor Govert Schilling. Ik pak het boek in, het is een Sinterklaas cadeautje voor haar zelf, ze zal dus nog even geduld moeten hebben. Ik pak een gekleurde pietenveer en daarmee maak ik het cadeautje af. Het is pas oktober maar inmiddels gaat de teller van af en toe naar geregeld, wat betreft het grijpen naar vijf december papier.

Hal…

We zitten even buiten op het stoepje bij te komen van de geur binnen waar we verder aan het werken zijn aan de metamorfose van de hal. Gister stucte ik de laatste muur en werkte Annemiek verder aan het verwijderen van de vloerbedekking en, de echte smerige klus, het verwijderen van de lijm. Terwijl ik de muur glad en strak optrek smeert zij de alabastine vloerlijmafbijt op de treden. Dat spul slaat direct op je adem en op je ogen waardoor ik de volgende banen stuc met tranen op de muur zet. Vandaag werk ik randjes aan het plafond af en daardoor sta ik de hele tijd omhoog te kijken en krijg ik last van mijn nek en schouders. Annemiek werkt door aan de laatste treden. De laatste stukken vloerbedekking, de laatste treden insmeren, wachten, lijm afsteken en daarna de lijm van de dubbelzijdige tape afsteken. Bij de laatste paar treden help ik omdat mijn plafond klaar is. Het is rotwerk. Millimeter voor millimeter steek je de lijm weg. Soms gaat het een stukje beter en pak je ineens centimeters en hoop je dat de rest ook zo gemakkelijk gaat maar uiteraard gebeurt dat niet. We steken en schrapen lijm tot de toplaag van de dubbelzijdige tape weg is. Daarna gaan we met wasbenzine aan de slag. Zolang die bovenste laag van de tape nog aanwezig is heeft dat geen zin, dan boen je de wasbenzine er overheen zonder dat er iets gebeurt. We ronden de laatste trede samen af. Ik kijk naar boven. Dat zijn een hele hoop treden. Dat is nog een heleboel werk, die moeten allemaal geschuurd worden, dat zal mijn taak worden en daarna gaan er een heleboel lagen verf overheen, dat zal Annemiek gaan doen. Het eindresultaat hebben we in ons hoofd. De weg ernaar toe nog iets meer dan een maand.

Boot…

Er staan subtiele rode kruisen op de witte strepen die een paar maand geleden op de weg zijn aangebracht en op de verkeersborden aan de kant van de weg waarop staat aangegeven dat het het einde van de blauwe zone is. Toen de lijnen en de borden werden geplaatst was er al een flinke discussie gaande over de reikwijdte van de zones, waarom sommige straten wel en waarom sommige niet en het gevolg was dat de politiek zou onderzoeken en opnieuw beslissingen zou nemen. En dan blijkt dat de gemeente als een grote zeevaarder is. Als er van koers gewijzigd moet worden gaat dat traag, heel traag. En gedurende die beweging blijft alles uiteraard doorgaan en worden strepen en borden geplaatst waarvan iedereen denkt dat de beslissing uiteindelijk die strepen weer zal doen verdwijnen. De strepen zijn zichtbaar, tastbaar maar ze staan volgens mij voor iets groters. Ze staan voor een ambtelijk apparaat, een gemeente, politiek wat zo complex is geworden dat niemand meer weet wat het werkelijk effect is van genomen beslissingen aan de vergadertafel, of in de raad. Het is een constant sturen op de effecten van eerder genomen beslissingen. Dat is een heel duur systeem en het leidt tot veel ongenoegen. Een commercieel bedrijf dat op die manier werkt gaat failliet, een overheidsinstantie komt er mee weg. Er is veel tijd en doortastendheid nodig, en heel veel aanpassingen in beleid, maar er kan een moment komen dat er geen witte strepen op een straat aangebracht worden, die twee maanden later met een rood kruis gekleurd worden, maar dan zal het schip heel wat kleiner en wendbaarder moeten worden.