Het ruikt naar verse popcorn in de woonkamer. Drogend stuc ruikt, gek genoeg, naar popcorn. Ik kijk naar de muren, de witte vlekken waar het aan het drogen is en de donkere nog vochtiger plekken. Vandaag hebben we veel werk verzet, op de eerste verdieping gingen de kozijnen, die ik vrijdag schuurde, in de lak. Het verschil is enorm. Beneden ging ik verder met stuc. Eerst de moeilijke hoeken bij het raam, daarna een lange muur tot aan de deur. Meters. Het voelt goed terwijl mijn lijf pijn doet. Mijn handen doen zeer, speckmes doet de naam eer aan en ik snij me meerdere malen aan het ding. Het diepst op het eind van de dag, en bloed vermengt zich met het witte stuc op mijn handen. Mijn schouders en armen spelen ook op, maar eigenlijk voelt dat ook wel lekker. Het is net als op de sportschool, je wil wel voelen dat je iets gedaan hebt. En we hebben wat gedaan. Op zaterdag leek het niet erg op te schieten en gelukkig kon een collega voor me invallen op zondag zodat we door konden werken en het verschil wisten te maken. Weer is ons huisje een stuk mooier geworden. We zijn er nog niet, nog lang niet, maar we komen elke dag dat we zo kunnen doorwerken een heel stuk dichterbij.

Plaats een reactie