Nu ik weer wat vaker als hulptrainer bij het badminton op de baan sta merk ik dat de slagen, die roestig waren geworden door de jaren zonder racket in mijn hand, weer langzaam terug beginnen te komen. Het opslaan lukt weer redelijk, de klier en de dropshot gaan best wel weer aardig en de smash ziet er in elk geval al weer uit als een smash. Toch zijn er veel slagen die nog niet lukken, en is ook mijn reactiesnelheid niet wat het geweest is en dat merk ik nu ik speel tegen één van de betere spelers van de groep. Toch kom ik aardig mee, het spel gaat gelijk op terwijl een aantal maanden geleden hij me nog aardig van het veld speelde. Ik kom zelfs voor te staan en ook nog met een redelijk verschil waarna ik hem weer dichterbij laat komen omdat het natuurlijk wel leuk moet blijven en hij er is om te leren en ik daar niet ben om te winnen. Het wordt gelijk, achttien tegen achttien en dat is iets verder dichterbij dan ik wilde en hij gaat zelfs voorbij naar negentien achttien en dat trek ik gelijk, en daarna kom ik weer voor maar dat trekt hij gelijk. Dan komt hij weer voor en maakt het daarna af, de twee benodigde punten verschil heeft hij binnen. Ik heb het er warm van gekregen, ik feliciteer hem. De volgende keer als ik tegen hem speel neem ik geen gas terug, neem ik mezelf voor terwijl ik even aan de zijkant op een bankje uitpuf.

Plaats een reactie