Antigone…

Ik lees een boek uit, of beter gezegd, een boekje want het nieuwe werk(je) van Stefan Hertmans telt slechts achtenzeventig pagina’s. Toch bewijst Hertmans met dit werk dat het aantal pagina’s niets zegt over de grootte van het boek. In eerste instantie sla ik het boek, Antigone in Molenbeek, open in de winkel en lees de poëtisch literaire zinnen en besluit dat ik elke letter moet lezen. De titel, Antigone, verwijst naar een Griekse tragedie van Sophocles, waarin een lijk van een man die als landverrader beschouwd wordt niet begraven mag worden en iedereen die dat wel tracht te doen ter dood wordt veroordeeld. Antigone kiest ervoor, in de tragedie, om het lijk niet aan de roofvogels te laten maar het te begraven. Het boek van Hertmans is meer eigentijds. Het lijk is in dit geval de broer van Nouria, de hoofdpersoon uit het boek. De broer heeft het leven verloren in een explosie als strijder voor I.S.. Hierdoor heeft hij elke vorm van respect en begrip verloren en dat slaat terug op  zijn zus, Nouria, die geen strijder ziet maar slechts dat wat resteert van haar broer op een respectvolle manier wil begraven. Hertmans zet aan tot denken, zien we beesten of mensen, en als we kiezen voor beesten verliest een ander daarmee het recht om ook de menselijkheid te blijven zien. Het is een klein boekje, maar de lading is groot, het prijsje is dan weer klein, dus neem dit boekje even mee, het is het waard.