Was…

Met een vochtig gemaakt doekje maak ik de waslijnen schoon. Elke lijn neem ik twee keer af, ik wandel met de lijn in het doekje boven mijn hoofd de ene kant op, vouw het doekje om en pak de lijn nog eens en loop weer terug. De eerste keer laat de lijn een diep zwarte streep op het doekje na, de tweede keer nagenoeg niet. Lijn voor lijn loop ik heen en weer, een noodzakelijk klusje na de winter om de schone was, die nog nat in de badkamer staat, niet direct weer vies te maken. Nadat ik klaar ben hang ik de was op, voor het eerst weer buiten dit jaar. Ik vind het een heerlijk huiselijk gezicht, wapperende was. Bovendien ben ik geen voorstander van onze wasdroger. Het is een noodzakelijk kwaad. In de winter droogt de was in de buitenlucht niet en in Nederland heb je nu eenmaal ook perioden waarin doorlopende regenbuien het buiten drogen in de weg staan. Maar de geur van de was die in de buitenlucht gedroogd is is zoveel lekkerder dan de muffe lucht die was in de droger krijgt en het is de grootste energieverbruiker die in een huishouden staat dus ook voor het milieu is het een stuk beter wanneer de droger een tijdje niet in gebruik is. Als ik de tweede lading was buiten op ga hangen is van de eerste lichting de helft al weer droog door het slappe zonnetje en de stevige wind. Met een wasmand vol heerlijk geurende droge was loop ik weer naar binnen.

Btw…

Een jaar geleden had ik nog een keer woorden met deze klant. Hij bestelde een stempel en had een voorbeeld van zijn oude stempel en na behoorlijk wat moeite wisten we de stempel redelijk te reproduceren maar hij vond het niet genoeg lijken en wenste daarom de stempel niet af te nemen. Ik zag het verschil niet maar smeet in bijzijn van de klant uiteindelijk de dure stempel in de prullenbak en zei dat ik niet nog een poging zou doen om de stempel nog beter te laten gelijken en dat vond hij dan weer niet leuk. Ik ook niet achteraf. Het afgelopen jaar zag ik hem steeds meer warrig worden en dat plaatste de discussie rondom de stempel in een andere context en heb ik spijt van mijn reactie. Vandaag komt hij langs met twee potjes inkt die hij twee jaar geleden heeft aangeschaft. Mijn collega weet geen raad met zijn verhaal en vraagt mij erbij. Ik loop de winkel in en vraag aan hem wat zijn vraag is. Hij steekt zijn hand uit en zegt dat een kennismaking het gesprek zal veraangenamen. Ik schud zijn uitgestoken hand. Hij zegt dat hij twee jaar geleden de potjes inkt heeft aangeschaft maar nog de btw op de potjes moet voldoen. Ik laat die zin heel even op me inwerken en zeg dat ik die btw van twee jaar geleden kwijt scheld. De man vindt dat heel sympathiek en schudt me nogmaals de hand en laat me de twee potjes inkt zien. Rood en zwarte inkt voor stempelkussens. Goede inkt hoor, zegt hij. Hij vraagt nog een keer of hij iets moet betalen en ik zeg dat dat echt niet hoeft en na nog een bedankje laat hij de inkt weer in zijn tasje verdwijnen en loopt de winkel uit.

Display…

De nieuwe display met posca stiften is groot en zwaar en doordat het ding op het luik naar de kelder is geplaatst die daardoor iets is gaan doorzakken is het nogal een gedoe om hem daar weer van af te krijgen. Uiteindelijk lukt het me om met een collega het ding met pallet en al de winkelvloer op te schuiven waardoor ik ook de twee bouten waarmee de display aan het pallet vast zit gemaakt los kan draaien. Het was nog even zoeken naar het juiste sleuteltje om dat te doen. Na het losdraaien van de laatste schroef zit alles los maar de display is zo zwaar dat ik hem onmogelijk van de pallet krijg. Ik ga op de grond liggen om onder de pallet te kijken en na wat nadenken besluit ik dat de enige oplossing het losschroeven van de dwarslatten van de pallet is om vervolgens de twee lange leggers er onderuit te tikken. Dat blijkt inderdaad te werken. Mijn collega haalt aan de zijkant het boekje, waarvan ik dacht dat het de handleiding was om de display in elkaar te zetten, uit het plastic en er valt een sleuteltje voor de schroeven uit en in de handleiding staat beschreven hoe de display van de pallet moet. Het goede nieuws is dat ik precies heb gedaan wat in het boekje staat. We plaatsen de zijkanten van de display na enig gepuzzel en ook het openen van de vakken kost even moeite en nadat ze eindelijk los zijn gaat er een laatje open en in dat laatje ligt een handleiding hoe de zijkanten er in moeten en hoe de vakken open gaan. Klussen begint vaak met het lezen van een handleiding. Dan moet je die natuurlijk wel weten te vinden.

Leerlingen…

Stipt om half tien staat het eerste groepje van vijf leerlingen voor de winkel. Ik herken de gezichten van twee weken geleden toen ik ze voor het eerst zag en sprak tijdens Venlo on stage. Vandaag komen ze een dagje meewerken en kijken in de winkel, een mooie manier om leerlingen van het vmbo kennis te laten nemen van verschillende beroepsgroepen om hen op die manier sturing te geven in de keuzes die ze de komende jaren maken. In totaal komen er vandaag acht op bezoek. Alle acht ambiëren het vak van ondernemer, twee van hen zouden ook het vak als boekhandelaar kiezen, de rest beslist niet. Met de eerste groep pak ik een levering boeken uit en ondertussen leg ik uit hoe het werkt, de inkoop, de manier van plaatsen van bestellingen en hoe het systeem vervolgens de klantbestellingen en winkelvoorraad weer splitst. Aan de slag zijn vinden ze mooi, iets doen. De momenten van uitleg kan ik moeilijker peilen. Ze luisteren, zijn keurig stil maar op vragen die ik hen stel komt weinig respons. Mijn verhaal is enigszins eenrichtingsverkeer. Aan het eind van de ochtend gaat de eerste groep weer weg. Ik vraag wat ze in de middag gaan doen, een uitzendbureau, architectenbureau en de MediaMarkt is het antwoord. Ik ga naar huis, het hondje uitlaten en een boterham eten en ben ruim op tijd terug voor het volgende groepje leerlingen.

Spierpijn…

Ik ga even in bad liggen om de spieren in mijn benen, die inmiddels toch wel behoorlijk zeer doen met name met trap af lopen, even warm te maken waardoor ze minder stram voelen. Het is een verzachtende remedie waarvan de positieve effecten snel weg zullen ebben en tegen de tijd dat ik de trap naar beneden loop zal ik de benen weer even pijnlijk voelen. Het is een kwestie van twee dagen. De spierpijn in mijn benen na een lange afstand rennen, twee dagen op de tanden bijten voor twee uurtjes renplezier. Ik ken meer lopers die last hebben na de Venloop, zelfs de beter getrainden. Tijdens de wedstrijd vergen ze toch net even iets meer van zichzelf dan in de trainingsrondjes, willen ze net nog een paar seconden en soms wel minuten van hun snelste tijd afschaven. Het gevolg is spierpijn. De eerste uren na de loop zijn het pijnlijke spieren van de inspanning. Dat gaat snel over, de ochtend erna is er een redelijk behapbare vorm van spierpijn en tegen de avond begint het behapbare ervan af te gaan. De tweede ochtend is het nog altijd erg vervelend en tegen het eind van de tweede dag begint de spierpijn af te nemen. Gelukkig. Ik heb nog een dagje te gaan.

Venloop…

Ik loop het park in. Ik heb net rustig van huis tot hier gerend en ik heb het nu al warm. Ik kijk naar de tijd. Nog iets meer dan een half uur voor de start dus ik neem nog even mijn rust en ga op een van de betonnen blokken waarin de hekken gestoken zijn zitten, lekker in het zonnetje en vandaar kijk ik naar de sporters die aan het inlopen zijn of aan het eten, ik zie een vrouw vorkjes pasta uit een vershoudbakje prikken. Met nog een kwartier voor de start loop ik richting de startvakken, nog even langs het toilet voor een laatste plasje en dan de ingang zoeken om in het startvak terecht te komen. Hier zie je bij veel lopers de zenuwen pas echt toeslaan. Ik spreek met een kennis en we hebben het over het ontbreken van voorbereidingen. Dan is het nog een paar minuten voor aanvang en opeens beweegt iedereen een tiental meters naar voren en daarna klinkt het startschot en beginnen we de wandeling richting de start, dat duurt makkelijk nog een kwartier. Daarna begint het rennen en met dat rennen ook het genieten. Het is alweer een paar jaar geleden dat ik de laatste keer de halve marathon liep. De tien deed ik nog wel een keertje maar die gaf me geen voldoening. De eerste tien kilometer gaan redelijk. Niet goed, maar dat kan ook niet anders met het ontbreken van voldoende trainingskilometers, maar het lopen gaat wel, het is de zon die het me lastig maakt. In Steijl draaien we terug richting Venlo en richting de dijk en nu begint mijn buik op te spelen. Dat heb ik tijdens de Venloop nog niet eerder gehad alhoewel ik de verhalen wel ken. Acute buikloop en andere ongemakken. Ik ren door alhoewel ik nu wel al wat stukjes begin te wandelen om mijn buik af en toe wat rust te geven. Op die manier voltooi ik de tweede helft van de Venloop. Met soms wat stukjes lopen en dan weer stukken rennen. Ik hoor de aanmoedigingen van de mensen aan de zijkant die me aansporen om weer te gaan rennen als ik even aan het lopen ben maar ik kies nu voor gecontroleerd verder gaan. Finish halen. Dat had ik me ten doel gesteld, geen tijd en als ik uiteindelijk over de parade ren en mensen mijn naam hoor roepen en ik in de verte de finish op zie doemen dan is het me meer dan waard geweest, een wat ongemakkelijke Venloop, maar ik liep hem.

Park…

We lopen het Julianapark in. Bij het aanlopen zag ik al hoe de hekken geplaatst werden die morgen het uitloopgebied voor de hardlopers gaan vormen. Links van ons komt een tractor met lange palletvorken aanrijden en hij blijft langzaam achter ons aanrijden terwijl we over het pad naar de grote tent lopen. In de tent staan links na de ingang op grote borden lijsten met daarop de startnummers, we hebben er drie nodig en de nummers zijn vrij lang dus we blijven ze in ons hoofd herhalen terwijl we de lange tent doorlopen en helemaal achterin bij de tafels kijken waar onze nummers afgehaald moeten worden en daar ga ik staan achter een man die geholpen wordt. Een vrijwilliger die achter de tafels staat wenkt me en zegt dat hij me ook kan helpen en ik noem mijn nummer en hij zoekt de envelop en wenst me succes. Op weg naar de uitgang zoeken we nog shirts voor de jongens die later opgehaald moeten worden want er blijkt niet gepind te kunnen worden. Dan weer naar buiten. Morgen weer terug, dan is het park gevuld met hardlopers, met zenuwachtige ouders en grootouders. Vandaag is het daarbij vergeleken heerlijk rustig in het park.

Grijs…

Buiten is het grijs. Het is lente geworden maar zo voelt het nog niet, de wind snijdt en ik ben blij met mijn sjaal terwijl ik het hondje een plas laat doen, daarna terug naar huis. In mij voelt het ook grijs en dat is soms een verwarrend gevoel. Toen mijn vader stierf was mijn gevoel zwart, ik voelde de liefde en die liefde vertaalde zich in een diep verdriet. Vandaag is mijn gevoel in discussie met mezelf, zoals het al de hele week een strijd met mezelf voert. Een bokswedstrijd met vier hoeken waar ik steeds weer in gemept word. En het is niet eens mijn gevecht, niet eens mijn verdriet maar vandaag verdrieten we samen, voelt het samen grijs en gaan we samen op pad. Rijden we samen achter de auto aan en zitten we samen, houden we samen handen vast, ondergaan we samen de lawine van emoties. Annemiek en Marianne, mijn schoonzus, zitten in het midden en ik weet precies wat er komen gaat op welk moment maar toch grijpen de woorden en de muziek me bij de keel en mijn gedachten zijn bij die twee en de kracht die zij hebben getoond en die vandaag mogelijk heeft gemaakt waarvoor ik een diep gevoel van bewondering en respect voel. Het is dat gevoel waardoor het minder grijs wordt, en de zonnestraal die even het grijs weet te omzeilen en de ruimte binnendringt is mooi.

Romanda…

Ik heb altijd al een goede relatie met computers gehad. In de winkel word ik met enige regelmaat gebeld door collega’s die me vertellen dat een printer het niet meer doet, dat een barcodescanner faalt of een programma niet start. Kom ik langs en druk ik op het knopje afdrukken dan begint de printer vrolijk te zoemen om even later een bedrukt papiertje uit te spuwen, met een vrolijke bliep leest de barcodescanner de streepjes achterop het boek en na een dubbelklik start het programma dat na de vorige vierhonderd keer klikken weigerde tot leven te komen. Vandaag word ik gebeld dat de computer bij de eerste balie is uitgevallen. Er komen even wat andere vragen tussendoor dus het duurt een minuutje of tien voor ik de winkel inloop en mijn collega zie die de kabels in de monitor steviger aan zie drukken. Ik vraag haar wat precies het probleem is en ze zegt dat hij helemaal niets meer doet, de lichtjes op monitor en pc branden wel maar verder gebeurt er niets. Ik knik en kniel neer voor de computer, strek mijn hand en net voor ik mijn hand op de kast leg schiet het scherm weer aan en werkt alles weer als normaal. Computers repareren door handoplegging. Dit verbaast zelfs mij. Misschien moet ik daar een nieuw beroep van maken, een lange blauwe jurk aanschaffen en mijn naam veranderen. Romanda, dat lijkt me wel wat, uw esoterische hulp bij computerproblemen.

Kiezen…

Terwijl ik dit schrijf luister ik naar de verkiezingsuitslagen waarbij ik constant switch van lokaal naar landelijk. Kanaal veertig naar kanaal een. Landelijke verslagen en landelijke politici versus hun lokale collega’s. Lokaal ben ik erg blij dat de pvv slechts beperkt blijft tot vier zetels, landelijk schrik ik van het beeld van de leider van diezelfde partij. Extreem vermoeid zonder tekenen van emotie vertelt hij zijn verhaal waarbij de naam van mijn stad Venlo met enige regelmaat voorbijkomt en hij zou blij zijn geweest wanneer zijn partij de grootste zou zijn geworden maar het is slechts een partij in de marge. Vind ik prettig. Veel beter dan ik had durven hopen, en daar is hij het uiteraard niet mee eens. In Venlo zijn eenlokaal en cda nu aan bod. De kans dat pvv in Venlo, toch de thuisstad van Wilders, mee gaat regeren is verwaarloosbaar, slechts een vervuiling van vier zetels in de gemeenteraad waarvandaan ze zo nu en dan hun geluiden van de-islamisering kunnen laten horen. De andere stem, het referendum voor of tegen de wet inlichtingen en veiligheidsdiensten, in de volksmond sleepwet, is zo ongeveer gelijk geëindigd, en dat vind ik een prima uitslag voor een wet waarvan ik vind dat deze inderdaad aangepast moet worden omdat de huidige wet zwaar onderhevig is aan veroudering, maar dat het voorstel van de nieuwe wet niet de juiste manier is. Nog even terug naar de tekenkamer en met iets komen waarin veiligheid en privacy meer in balans is.