Einde…

Het is lekker druk in de winkel, de meeste boeken verdwijnen in een Sinterklaas papiertje de winkel uit en wanneer er drommen mensen voor de balie staan moet je goed uitkienen wanneer er tijd is voor een gesprekje. Een vrouw legt een boek op de balie en ik zeg, ha, de nieuwe Kepler, en ik vraag of het een kadootje is maar dat is het niet en ze zegt dat ze zag dat er ook al een nieuwe Arlidge lag en dat ze die komt kopen zodra de Kepler uit is. Ik zeg dat het goede tijden zijn voor spannende boeken lezers en dat beaamt ze maar ze zegt ook dat ze net de laatste nieuwe Samuel Bjork heeft uitgelezen en dat het einde van dat boek haar een beetje tegenviel. Ik zeg dat het einde van het boek het belangrijkste deel van het boek is, want zelfs een briljant boek kan een bittere smaak nalaten wanneer het einde niet in lijn is met de rest van het boek. Ik zeg tegen de vrouw dat ik zelf meer literatuur dan spanning lees en ik vraag of ze Dimitri Verhulst kent. Nu bemoeit haar vriend zich met het gesprek want hij heeft Verhulst gelezen, dat boek dat daarna ook zo mooi verfilmd is, zegt hij en hij kijkt me vragend aan en ik weet welk boek hij bedoelt maar ik kom ook even niet op de titel. We besluiten dat het ons dadelijk wel te binnen schiet. Hij noemt nog een boek van Verhulst dat hij gelezen heeft en ik vraag of hij Kaddisj heeft gelezen. Dat heeft hij niet. Driekwart briljant, zeg ik, het laatste kwart tenenkrommend. Ik vraag of hij het boek Mevrouw Verona daalt de heuvel af, wellicht heeft gelezen en dat moet hij ook ontkennen en ik zeg dat ik dat een van de meest prachtige boeken van Verhulst vind. Dun, maar elk woord raak.In Kaddisj vond ik een gelijkwaardig boek. Prachtig. Tot het laatste kwart. Ik weet dat recensenten het hier niet allemaal mee eens zijn, er zijn er die het laatste kwart juist de kers op de taart vinden. Dat waren er niet veel, maar toch, ook hun mening telt. Ik zeg dat het voor mij moeilijk wordt om zo’n boek nog te verkopen, want door aan de kassa te stellen dat het boek fantastisch is maar het laatste deel wat mij betreft er uit gescheurd mag worden doet de verkoop geen goed. Daar moeten ze om lachen. Ik reken de Kepler af, het begint weer druk te worden dus moet ik het gesprek afronden. Helaasheid der dingen, zeg ik nog als antwoord op de titel van het boek waar we eerder niet op konden komen en de man knikt, dat was hem. Ik bedank hen en zij mij, ik geef het boek mee en zeg tot ziens terwijl ik een stapeltje boeken aanneem van een volgende klant en vraag, cadeautjes?

 

Springen…

Ik sta klaar met Lotje voor de laatste les van de beginnerscursus en ze heeft er zin in, zo lijkt het, maar direct na het beginnen van de eerste oefening maakt ze er een potje van. Er lijkt een geurtje in de grond te zitten die de aandacht van de hondjes wegneemt, ik zie het bij andere hondjes ook en het zorgt ervoor dat ik niets anders doe dan corrigeren en praten en brokjes voorhouden maar niets lijkt te helpen want de neus blijft op de grond. Dit was de simpele oefening en de spannendere dingen moeten nog komen dus ik houd mijn hart vast. Vandaar gaat het echter beter. De oefening waar een matje neergelegd moet wordt, en steeds weer brokjes op het matje worden gelegd tot na een minuut of vijf het hondje waarmee geoefend wordt automatisch gaat zitten op het matje besluit Lotje door direct, zonder enig aansporing, te gaan zitten op hetzelfde matje. Klaar. Koekjes? De hulp trainster ziet het gebeuren en komt niet bij van het lachen. Daarna moeten de hondjes op hun zij liggen, ontspannen en dat lijkt me nogal een opgave voor het altijd actieve beestje maar dat doet ze direct. Geen probleem. Als laatste mogen de hondjes een trucje laten zien. Wij hebben geoefend met het springen over drie stokken dus dat vergt enige opbouw, maar daarna doet Lotje het feilloos en lijkt boos wanneer andere hondjes ook over de stokjes springen. Haar stokjes. Het hondje dat als truc steeds weer een belletje indrukt steelt de show en werkt op de lachspieren, Lotje heeft daar geen oog voor. Slechts voor de stokken waar ze over wil springen en in alle toonaarden probeert ze duidelijk te maken dat springen is wat ze wil.

Trots…

Ik ben op tijd in de winkel om wat klusjes af te ronden voor dat de winkeldeuren opengaan die ik gisteren, terwijl de deuren geopend waren, niet afkreeg. In een paar minuten plaats ik een artikel online waar ik gister na drie uur proberen en er constant van afgehaald te worden uiteindelijk de eindstreep niet haalde. De echte drukte is begonnen. Soms denken we het in de rest van het jaar wel eens heel erg druk te hebben maar niets is te vergelijken met de periode vanaf de tweede helft van november tot eind december. Winkel heeft prioriteit is de stelregel en dat is natuurlijk ook zo, maar als er dan een telefoontje tussendoor komt van een klant die met spoed zestig dure pennen, gegraveerd en al, wil hebben, dan zeggen we daar natuurlijk ook geen nee tegen. Dus dat betekent een tandje erbij, dat betekent dat ik het grootste deel van de dag in de winkel sta, waar ik ook het liefst verblijf maar waardoor de dingen die ik normaal op kantoor aan het doen ben weer op andere momenten moeten gebeuren. Een dynamische tijd. Ik sta in de winkel en help klant na klant en let ook op de stagiaire die nog niet zo bedreven is maar in een wat lager tempo wel keurig ingepakte Sinterklaas cadeautjes weet te fabriceren. Ik kijk naar de klant en zie dat hij het niet erg vindt dat het tempo wat lager ligt, hij kijkt rond in de winkel waar werkelijk overal mensen zijn en dan kijkt hij mij aan en zegt dat we hier iets moois hebben opgebouwd. Ik dank hem voor zijn woorden en zo voelt het ook. Ondanks tegenslagen in de economie, ondanks het feit dat landelijk lezen van boeken procentueel daalt, ondanks de keiharde concurrentie van online partijen staat onze boekhandel in Venlo nog altijd als een huis en kiezen klanten gelukkig nog altijd veelvuldig voor ons. Dat voelt goed.

Eerlijk…

Ons hondje, ons jongste hondje welteverstaan, heeft een voorliefde voor afstandsbedieningen. In de tijd dat haar tandjes begonnen te wisselen verslond ze de eerste. Destijds waren we niet erg gealarmeerd omdat ze in die tijd op alles wat los en vast zat knaagde om het ongetwijfeld zeurende gevoel van de doorkomende tandjes te onderdrukken. Voor de zekerheid legden we de afstandsbedieningen hoog, maar die noodzaak leek, met het stoppen van het bijten op andere zaken toen de tandjes eenmaal door waren, niet heel urgent, waardoor we het een keer vergaten en ik in mijn middagpauze een tweede gesloopte afstandsbediening aantrof. Dat is weer een paar maanden geleden en ook nu verdween die gebeurtenis langzaam aan weer uit het geheugen en bleven vanochtend de twee afstandsbedieningen achter op de bank, bij de hondjes. Tussen de middag ontdek ik de gesloopte afstandsbediening en eigenlijk vind ik het wel sympathiek dat ze er eentje flink gesloopt heeft in plaats van allebei een beetje. De afstandsbediening voor de televisie is nog heel, die van de ziggo mediabox lijkt meer op een puzzel. De vorige twee keer was het die van de televisie die ze sloopte en ik weet precies waar ik moet zijn om daar een nieuwe voor te kopen, bij de mediabox weet ik het niet. Ik google op afstandsbediening en op ziggo en ik vind sites die ze verkopen maar ik geloof dat ze er net iets anders uit zien dan de onze en ik twijfel. Dan zie ik een site van ziggo zelf. Afstandsbediening defect, luidt daar de titel van. Ik kijk naar het schroot wat ooit onze afstandsbediening was. Defect. Op de site staat een stappenplan. Heeft u de batterijen al vervangen, heeft u een bepaalde toetsencombinatie langere tijd ingedrukt gehouden, en nog wat opties om de afstandsbediening aan de praat te krijgen. Onderaan staat dat, als niets werkt, ziggo zorgt voor een nieuwe afstandsbediening. Onderdeel van de garantie. Dat verhaal kan ik ophangen. Uiteraard. Alles geprobeerd, niets hielp, graag een nieuwe. Ik kan het verhaal zelfs vertellen zonder te liegen want elke stap die ze noemen op de site kan ik proberen maar zonder resultaat. Ik bel op. Na een tijdje zwoegen om in het menu op de juiste plek te komen druk ik op twee, want dat is voor defecte afstandsbedieningen. Ik krijg een excuus bandje dat de wachttijden langer zijn dan ik van ze gewend ben maar ik ben niks van ze gewend, dus dit is wat het is. Ook zonder excuus. Na vijf minuten krijg ik een man aan de lijn die vraagt wat hij voor me kan doen. Ik leg uit dat ik een mediaspeler van ziggo heb met een daarbij behorende afstandsbediening. Ik laat heel even een pauze vallen en vervolg, en we hebben een jong hondje die de afstandsbediening te pakken heeft gekregen en kapot heeft gebeten. Oi, oi, oi, oi, oi, oi, zegt de man van ziggo en hij vraagt hoe het met het hondje gaat. Goed, zeg ik, volgens mij was het vooral vernielzucht en niet zo zeer vraatzucht. Dat stemt hem gerust. Hij zegt dat hij me een nieuwe gaat sturen, vraagt naar de adresgegevens en zegt dat het twee of drie dagen kan duren. Ik zeg dat we dan maar gedurende die tijd iets anders gaan doen dan televisie kijken maar hij zegt dat ik de mediabox ook op het apparaat kan bedienen om televisie te kijken. Hij zegt waar ik op moet drukken, wijst me op het plusje en minnetje om kanalen te wisselen. Het zijn touch knopjes op het apparaat. Ik had ze nog nooit gezien en als ik het vanmiddag had geweten dan had ik gewoon even het journaal kunnen kijken terwijl ik mijn boterhammetjes at. Morgen kan ik dat dus gewoon weer doen en overmorgen heb ik waarschijnlijk de nieuwe afstandsbediening die ik gewoon heb gekregen terwijl ik eerlijk was.

Kaufmann…

Ik lees een boek uit, Eiland van jou, van Kat Kaufmann. Kaufmann is een Joodse Russin die begin jaren negentig naar Duitsland emigreerde en die achtergrond lees je in haar debuutroman zeer duidelijk terug. De oorspronkelijke Duitse titel was Superposition. Hoe een Nederlandse vertaler van Superposition uitkomt op Eiland van jou is mij een raadsel, hoewel beide titels toepasbaar zijn op het boek. Kaufmann beschrijft het verhaal van Izy, een geschoold muzikante die haar talent verdoet met optredens tijdens bedrijfsfeestjes en niet veel verder dreigt te komen met haar leven dat te schuilen bij vrienden en het verdwalen in wodka en drugs en haar verliefdheid voor de Russiche Timoer. De wodka en drugs brengen haar met regelmaat naar het randje van de werkelijkheid, net zoals het moment waarop ze slachtoffer wordt van geweld en in het ziekenhuis terecht komt en aan pijnstillers ligt. Daar weet Kaufmann steeds weer in het boek een prachtige wereld te scheppen, een wereld waarin zij de touwtjes in handen heeft, waar je als lezer soms twijfelt over droom en werkelijkheid, over leven en dood en waar haar titel van het boek, Superposition, goed bij past. Aan de andere kant loopt door het hele boek het verhaal van haar onmogelijke liefde, haar los vast relatie met Timoer, die altijd in haar gedachten is, ook in haar delirische dromen en waar zij op een rots op een eiland belandt op een punt in het boek waar ik niet meer zeker ben of ik de droom of de werkelijkheid aan het beleven ben. Daar past de Nederlandse titel weer goed bij. Hoe dan ook, Eiland van jou of Superposition, beiden een fantastisch boek en waard om te lezen.

Queen…

We kijken naar de documentaire over Queen. Een week of twee geleden gingen we naar de bioscoop en bekeken daar Bohemian Rhapsody. Film en docu beginnen in Wembley en beiden eindigen daar ook mee, de film tijdens Live Aid en de docu tijdens de Tribute, een half jaar na het overlijden van Freddie Mercury. Er zitten veel overlappingen in de twee verhalen, hoewel in de film soms de werkelijkheid iets aangepast wordt om er een mooi geheel van te maken, zonder dat het storend is, overigens. In de film wordt min of meer gesuggereerd dat met de terugkeer van Queen tijdens Live Aid, de band was toen al enige tijd uit elkaar, het absolute hoogtepunt in hun carrière bereikt werd. In de docu is Live Aid een nieuwe start, een start met nieuwe uitverkochte stadions en Mercury die ziek is en juist daardoor op volle toeren gaat werken want er zit nog zo veel muziek in hem. Dat brengt de docu prachtig in beeld, heel emotioneel ook want op het laatst is het ontroerend om te zien hoe een doodzieke Mercury nog altijd de wil heeft om prachtige muziek te maken. Tot op het laatst. En dat het tot op het laatst is geeft het allerlaatste nummer, Mother Love aan. Tweederde gezonden door Mercury, maar hij wist het nummer niet af te maken en het laatste deel van het nummer klinkt niet langer zijn stem maar die van Brian May. Een prachtige en emotionele overgang omdat je de reden kent. Hoe dan ook, film of docu, als je van de muziek van Queen houdt zou ik geen van beiden missen.

Was…

Ik trek het deurtje van de wasmachine open. Er valt altijd direct iets uit de wasmachine, meestal een sok, op de grond. Ik pak twee bakken en begin de was uit de wasmachine te trekken en stop de was die in de droger mag in de ene bak, en was die te delicaat is voor de droger en gehangen moet worden in de ander. Zodra ik klaar ben met uitsorteren laad ik de natte was van de eerste bak in de droger maar die zet ik nog niet aan omdat ik weet dat er minstens één kledingstuk die wel in de droger kan het voor elkaar heeft gekregen om in de bak terecht te komen die ik op ga hangen. Ook dat is meestal een sok waarmee sokken in mijn opinie de meest weerbarstige kledingstukken zijn van allemaal, wars van regels en gebruiken doen sokken maar zoals het ze zelf zint. Ik hang de was op knaapjes en knijpers en inderdaad is het een sok die als verstekeling achter blijft op de bodem van de bak. Ik gooi hem als laatste in de droger en zet het apparaat aan. Ik hoor de trommel een keer of tien draaien en dan is het stil, bijna een halve minuut. Dat doet het ding altijd, bij elk wasje. Tien slagen draaien en dan een momentje nemen om vervolgens een uur lang door te draaien. Ik vraag me af waar dat momentje voor is. Iemand heeft dat geprogrammeerd, heeft besloten dat die pauze ergens nuttig voor is. Misschien om de vergeten sok toe te voegen aan de rest van de natte was, omdat dat niet alleen bij mij standaard gebeurt maar bij iedereen.

Kuil…

Er staat een grote aggregaat een meter of twee van onze voordeur af. Een constant ronkend geluid en daardoor laten we de deuren dicht omdat open deuren gesprekken met klanten moeilijk maken. Wij doen ons werk, we helpen klanten, we zoeken en we bestellen moeilijk te vinden boeken. Buiten doen de bouwvakkers hun werk. Ze tikken klinkers terug, ze repareren gasleidingen en halen troep weg die ze de afgelopen dagen veroorzaakt hebben. Ik ben het totaal niet eens met de timing. De tweede helft van november hoort de stad klaar te zijn voor het ontvangen van bezoekers en daar horen openliggende straten niet bij. Bewonderenswaardig vind ik dan ook de hoeveelheid klanten die desondanks onze winkel weten te bereiken, die alle machinerieën weten te passeren en de winkelvloer bereiken. Bij de eerste klanten maak ik de opmerking dat een applaus wel op z’n plaats is om hun doorzettingsvermogen om hun boekhandel te bereiken te belonen. Wanneer het drukker wordt laat ik die opmerking achterwege, want kennelijk is het bereiken van het doel, de boekhandel, belangrijker dan de obstakels op de weg. Dat is een mooi gegeven, dat biedt hoop voor de toekomst want het boek is nog altijd levend, de boekhandel nog altijd de belangrijkste plek om het aan te schaffen en geen kuil in de straat staat de koper daarvan in de weg.

Tenen…

De klant aan de telefoon wil een boek bestellen. Een paar minuten geleden was er in de winkel ook een klant die een boek wenste te bestellen en ze gaf me haar naam, zei dat ze een boek wilde bestellen en gaf nogmaals haar naam. Ik zocht een computer waar ik de bestelling kon noteren en toen ik zat vroeg ik wat de klant wilde bestellen en gaf ze me nog een keer haar naam. Ik vroeg of ze ook de titel van het boek dat ze wilde bestellen wist en bijna verontwaardigd zei ze dat ze dat niet meer wist. De klant aan de telefoon weet het wel, ze wil een boek bestellen over tenen lezen. Deel één en twee. Ik zoek het op, de boeken ken ik wel en ik zie dat deel één wel leverbaar is en drie ook, maar twee niet. De klant aan de telefoon vertelt dat haar nicht, die ook fysiotherapeut is, aan tenenlezen doet en toen zij dat hoorde was haar reactie, doe eens normaal. Toch deed ze schoenen en sokken uit en las haar nicht haar tenen en vertelde haar dingen die ze al lang wist maar niet had verwacht dat iemand het uit haar tenen kon lezen. Ze zegt tegen mij dat ze zich toch wat meer in die materie wil inlezen en is blij dat het eerste deel van de serie leverbaar is, dat ze zal gaan lezen en over vijf jaar wil ze mijn tenen lezen. Ik zeg dat ik het boek voor haar zal bestellen en haar zal houden aan haar belofte. Eenentwintig november tweeduizenddrieëntwintig moet ik mijn voeten extra goed wassen.

Roltrap…

Ik loop aan het eind van de middag richting supermarkt om de spulletjes voor het avondeten te kopen. Het is al donker. Vlak voor de supermarkt zie ik een klein Chinees meisje rennen achter een witte papieren servet aan dat door de wind meegevoerd wordt. Het meisje huilt en de moeder staat met de kinderwagen en roept het meisje iets na in een taal die ik niet versta. Even stopt het meisje, nog altijd huilend en ook de wind gaat even liggen waardoor het servet een eindje verder landt en de wind is barmhartig want het meisje rent alweer en grijpt het papier vast voor het weer verder geblazen wordt. Bovenaan de roltrappen staan twee daklozen, ik herken ze. De ene kwam net de roltrap op naar boven en houdt de ander een blik bier voor, hij heeft er twee vast en als de ander het wil pakken trekt hij het weg en ze spreken op luide toon zonder dat ik woorden van de klanken kan maken en er volgt een trekken en duwen aan armen terwijl ik de roltrappen naar beneden neem. Ik doe mijn boodschappen die ik bij de kassa in mijn meegenomen tas steek en neem de roltrap weer naar boven. De sfeer bovenaan de roltrap is omgeslagen. De twee staan met de armen om elkaars schouders geslagen, de een heeft het achterlicht van een fiets op zijn neus geklemd waardoor hij er uit ziet als rudolf en de ander heeft een wit lampje op zijn neus. Iemand is zijn fietslampen kwijt, denk ik, maar de twee blijven gearmd you’re the greatest lover zingen, of iets wat daar voor door moet gaan want de meeste worden kennen ze niet maar het vormt een hilarisch geheel. Sjalalalalalala, zingen ze en ze beginnen weer, hey hello so you’re the greatest lover, hey hello so you’re a sexy thing, come and lalalala, so lalalalalaaaaaaaa, sjalalalalalalalasjalalalalalalala en ze beginnen weer van voor af aan. Ik kan niet anders dan lachen. Ik kijk om me heen, niemand stopt voor het dronken stel, maar iedereen lacht. Het is geen uitlachen, het is geen leedvermaak, de twee zorgen onverwacht op het meest tochtige plekje van Venlo, zo net langs de Romertoren, voor een vrolijk moment.