Laatste…

Mijn laatste blog van tweeduizendachttien. Tijd voor reflectie. Aan goede voornemens doe ik niet, ik ga niet opeens minder eten, meer sporten of stoppen met drinken omdat een datum verstrijkt. Als een goed voornemen je overvalt mag het ook op zes april of veertien augustus gebeuren, dan hoef je niet te wachten tot het einde van het jaar. Toch vind ik het eind van het jaar wel een mooi moment om eens terug en vooruit te kijken, net zoal ik met mijn verjaardag doe. Einde jaar kan ik eens terugkijken op wat er het afgelopen jaar gebeurt is, wat is gedaan heb, wat ik betekend heb. Ik kan vooruit kijken naar wat ik wil gaan doen, wil worden, wil leren. Dat zijn belangrijke vragen wanneer het jaar verscheidt, wanneer de top2000 kleiner in cijfers wordt en groter in nummers. Laatste momenten waarop muziek vaak meer kan zeggen dan woorden. Natuurlijk zijn er dingen die ik komend jaar anders wil aanpakken, wil verbeteren maar dat doe ik niet als goed voornemen maar gebaseerd op cijfers, zakelijk gezien dan. Vooral hoop ik op een wat rustiger jaar, het was nogal dynamisch. Daarmee zet ik doen, worden en leren even in de wacht. Ik zet niks stil, maar druk het gaspedaal gewoon wat trager naar beneden. Ik wens iedereen een fantastisch volgend jaar en dat het mag brengen wat je er van wenst.

Rijden…

Ik rij het parkeerterrein van de winkel af en ik wil naar links om nog even naar een andere winkel te rijden en ik ben op de weg wanneer ik zie dat de rotonde en de hele weg naar die winkel toe vol staat met auto’s. Ik kan niet meer keren dus ik moet de rotonde nemen en dat duurt lang maar ik neem weer de derde afslag waardoor ik terugrijd in dezelfde richting waar ik vandaan kwam. In Venlo moet ik met mijn auto het kruispunt bij de Krefeldseweg naar Goltsiusstraat passeren. Dat is een druk kruispunt, zeker op zaterdag en het lijkt een schier onmogelijk opgave deze te passeren nu de stoplichten niet meer werken. Ik kijk of ik verkeersregelaars zie maar die ontbreken en plots zie ik de vrachtwagen naast me. Die begint langzaam de weg over te steken en ik rijd rustig met de witte wagen mee omdat deze al het andere verkeer blokt. Ik hoor wat auto’s toeteren maar ik bereik veilig de andere kant van de weg. Als ik terugkom, een half uur later zijn de verkeerslichten nog altijd van slag en is er ook nog steeds geen verkeersregelaar. Nu is er geen grote vrachtwagen om me naar de overkant te begeleiden dus kies ik ervoor om de korte bocht naar rechts te nemen. Hiervoor hoef ik slechts op een baan te letten en daarna neem ik de rotonde bij het station. Een klein beetje om, maar ik kom in elk geval veilig thuis.

Lijstjes…

Het loopt tegen het einde van het jaar en daarin volgen de terugblikken en de lijstjes. De top2000 staat in ons huis bijna continue aan op radio en televisie. De lange lijst aan gouwe ouwe hits die vrijwel allemaal woordelijk mee te zingen zijn en elk jaar vraag ik me af wanneer de jeugd het verschil komt maken en hun hits de top2000 in laten stromen maar ook de jeugd stemt op Queen, Bowie en de Beatles waardoor de tweede helft van hun stemlijsten uiteindelijk onder blijken te doen voor de vanzelfsprekende kandidaten. Vanavond komt op televisie het lijstje langs met de dit jaar overledenen. We kijken naar het programma, naar de lange opsomming en de redenen dat het noemenswaardig maakt dat iemand in de lange lijst staat waar niemand in wilt staan, en het stemt me droevig. Ik kijk naar de leeftijden van de overledenen, soms ver in de negentig, soms de tien nog niet gepasseerd. Ik zit nu ergens halverwege, schat ik zo in, mocht mijn toekomst het gelukkige geval laten zien dat ik niet ergens getroffen word door onheil. Daar ga ik van uit, dat klop ik graag en met hartelust af op ongelakt hout. De lijst aan overledenen laat echter ook zien dat niet iedereen altijd in dat geluk heeft weten te slagen. Wellicht dat ook dat een reden is voor mijn keuze voor Boudewijn de Groot in mijn lijstje van de top2000. Avond. Je kunt niets zeker weten, en alles gaat voorbij, maar ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, in jou en mij. Het past niet echt in de rest van de lijst aan nummers die ik koos, toch was het het eerste nummer dat ik koos. Een nummer waar me altijd de tranen hoog van komen te staan omdat het gaat over angst, onzekerheid, liefde, toekomst en over het geloof, in jou en mij.

Oven…

Het verwijderen van de oude oven kost slechts het losdraaien van twee schroefjes en vervolgens aardig wat spierkracht want hoe klein de oven ook is, in elk geval de binnenkant, hoe zwaar het geheel is. Daarna volgt het echte werk want de nieuwe oven wordt twee centimeter breder dan de oude oven en die ruimte is er wel maar dan moeten er twee planken aan de zijkant uit en die willen niet zo goed omdat elke kant verbonden blijkt te zijn met een volgende kant. De onderkant moet er eigenlijk uit om de zijkanten los te krijgen maar die zit juist onderaan bevestigd aan de zijkanten. Het geheel is eerst in elkaar gezet, naar binnen geschoven en daarna met schroeven en pluggen vast gezet. De schroeven krijg ik er wel uit, maar de houten verlijmde pluggen niet, dus ga ik aan de slag met hamer en bijtel, wrik een opening en breek los waar ik iets kan breken. Na een tijdje laat het geheel los, trek ik links en rechts planken weg en maak ik daardoor plek voor een nieuw oven die we nog moeten gaan kopen. Een oven die meer plek heeft om te bakken, de oude oven til ik de tuin in. Klaar voor de stort.

Opa…

We zijn samen, bij mijn moeder thuis, en het is al weer even geleden dat we samen zijn geweest. Wij met z’n vieren, de hondjes niet meegerekend, mijn broer met zijn man en mijn moeder alleen. Het is het einde jaar, het is de vermoeidheid en ik weet dat ik daardoor emotioneler ben maar ondanks dat het inmiddels de twaalfde kerst zonder mijn vader is mis ik hem op dit soort avonden. Bij de boekenkast bovenaan de trap waar een plank scheef is komen te hangen omdat de dragertjes geknapt zijn en de stapel ‘het aanzien van’ de plank opving, blijf ik even staan. Het aanzien van is opgehouden bij jaar tweeduizendvijf. Dat is twee jaar voor mijn vader stierf en ik vraag me af, gezien de enorme stapel, waarom er geen jaartallen meer bijkwamen. Ik kijk naar de boeken en ik weet dat er veel boeken zijn die slechts door hem gelezen werden, ik pak er een uit de kast en ik vraag me af, het boek doorbladerend, wanneer hij het las. Daarna ga ik terug naar beneden, naar de gezelligheid want gelukkig gaat het leven door, maar zo af en toe is het niet erg om even in een emotionele bui terug te denken aan vroeger, om eens naar de heldere hemel te kijken wanneer ik de hondjes uitlaat en terug te denken aan ons toen tweejarig zoontje die naar een zelfde strakke hemel wees en opa zei.

Eindstreep…

Het is de laatste dag van de grote drukte, de periode die duurt vanaf een week of twee voor Sinterklaas tot en met vandaag, vierentwintig december. Dat is een tijd waarbij er continue legio mensen in de winkel aanwezig zijn waardoor je je tussen de mensen door moet wurmen om van de ene plek naar de andere plek in te komen. Een tijd waarin we cadeautjes inpakken, bestellingen noteren en zendingen uitpakken en weer in de winkel plaatsen. Voor andere zaken is er overdag nagenoeg geen tijd dus blijft er veel werk over wat gedaan moet worden voor de winkeldeuren openen, of erna. Daarmee is het ook een vermoeiende tijd en hoewel ik weet dat ik de drukte dadelijk zal missen ben ik ook wel blij dat de eindstreep in zicht is. De eerste twee uur is het vandaag nog rustig. Dat is verwacht, op maandagochtend zijn nog niet veel winkels open, maar vanaf half twaalf stroomt de winkel weer vol en tot vier uur blijft die winkel ook vol. Dan is het gedaan. Er zijn nog wel wat klanten in de winkel maar de hausse is weg. Ik pak mijn spullen in en ga naar huis. Het is mooi geweest. Thuis drinken we een drankje en maken ons gereed voor het restaurant waar we traditiegetrouw elke kerstavond onze opwachting maken en waar we in de watten gelegd zullen worden. Rond kwart over zes gaan we zitten en vijf uur later vraag ik om de rekening. In de tussentijd zijn in een hele reeks aan gangen de meest bijzondere gerechten aan ons voorbij gekomen, met heerlijke smaken en bijzondere ingrediënten. Ze kennen ons inmiddels in het restaurant en ze weten dat de jongens alles eten. De eerste jaren vonden ze dat bijzonder, inmiddels genieten ze er gewoon van, net zoals wij dat doen. Bij het afscheid loopt Annemiek nog even met de jongste zoon de keuken in om de kok te danken en als ze terugloopt, volgt de kok haar om de oudste zoon en mij de hand te schudden en ons fijne dagen te wensen.

Aftellen…

Zondag. Nog twee dagen voor kerst en ik ben een half uurtje voor winkelopeningstijd in de winkel om de lampjes, die gisteravond bij het naar binnen tillen uitvielen, na te kijken. De lampjes staan in de vorm van een boompje en die hebben we in een plantenbak met grint geplaatst. Behoorlijk zwaar maar in elk geval waait het geheel buiten niet om. Ik kijk naar de kabel en vind nergens een kabelbreuk maar die kan natuurlijk ook ergens tussen het grint zitten dus ik pak een grote bak waarin het grint overgiet. Er rammelt iemand aan de deur waar ik net achter sta en ik kijk snel op de klok. Nog twintig minuutjes roep ik naar de vrouw door de gesloten deur en ze knikt en loopt weg. Het kost moeite om al het grint uit de bak te krijgen terwijl er een halve boomstam aan lampjes bovenuit steekt maar na een tijdje heb ik de bak leeg en kan ik de kabel nalopen. Nergens is de kabel gebroken dus moet de kabel ergens in het omhulsel geknapt zijn en aangezien het onmogelijk is om te zien waar, beschouw ik het boompje als verloren. Nog vijftien minuten roep ik naar een volgende aan de deur rammelende klant. ik loop naar boven, naar de zolder en ik kijk tussen het etalage materiaal en vind een ander boompje. Het zijn andere lampjes. Bolletjes. En na het testen met de stekker zie ik dat ze werken en ik roep tegen een klant door de deur, nog tien minuutjes en de klant roept, wat, en houdt haar hand bij haar oor en ik roep nog eens, tien minuutjes en ik houd daarbij mijn tien vingers hoog. Ik giet het grint terug, positioneer het nieuwe boompje en loop naar het magazijn voor de stofzuiger om het gemorste grint op te zuigen. Vijf voor twaalf en ik roep niet, nog vijf minuutjes, maar maak de deur open voor de volgende klant en daarmee verwelkom ik de eerste tien tot twintig klanten al stofzuigend bij de voordeur.

Druk…

Het is zaterdag. Tweeëntwintig december dus de laatste dag voor kerst en dit is de drukste dag van het jaar in de winkel. Of althans, ik hoop dat het de drukste dag van het jaar gaat worden want of het dat geworden is zal pas achteraf blijken. Ik begin om half twaalf, twee uur nadat de deuren opengegaan zijn en ik begon de dag in rust met een krantje en een kop koffie op bed. Daarna ontbijten met een gebakken eitje zoals we vaak op zaterdag doen maar in de tussentijd begon bij mij de onrust op te bouwen. Ik wil naar de winkel toe en om kwart over elf laat ik nog even de hondjes uit maar daarna spring ik op mijn fiets en race naar de winkel. Zeven van mijn collega’s zijn inmiddels al twee uur bezig en het zal me uiteindelijk drie uur kosten alvorens ik iedereen heb kunnen begroet want op het moment dat ik de winkelvloer opstap neemt op deze zaterdag de winkel het over. Vandaag pakt ieder van ons een paar honderd boeken in, kleven we talloze balletjes, belletjes en hulsttakjes op de cadeautjes die we in bijna een kilometer cadeaupapier inpakken. Af en toe valt er even een gat tussen de drommen mensen en kunnen we even ademhalen maar even later staat de winkel weer vol en gaan we vol op stoom verder. Wie kan ik helpen, roep ik en hoor ik mijn collega’s roepen. Soms zelfs volstrekt simultaan. We maken lol achter de balie, grapjes met de klanten en ondertussen gaan we door met inpakken, afrekenen en zoeken we boeken. Het is de drukste zaterdag en ook aan het eind van de dag blijkt dat dit wederom veruit de drukste was. Nog twee dagen voor kerst. Die zullen ook druk zijn maar niet in vergelijking tot vandaag.

Nat…

Ik word wakker van de wekker en het eerste wat ik hoor, nadat ik de wekker heb uitgezet, zijn de slagregens die tegen de rolluiken slaan. Lekker dan. Ik loop naar beneden waar het geluid van de regen nog harder dreunt op de half schuine kunststof platen aan de tuinkant in de woonkamer. Ik spoel de koffiekan om, gooi het oude filter weg en vul het reservoir. Nieuwe filter er in en schepjes tellen. Daarna de hondjes aanlijnen. Ons jonge hondje heeft er zin in. Die heeft nog niet veel regenachtige wandeltochten meegemaakt, onze andere hond heeft wat meer ervaringsjaren op de teller en die weet wat dat roffelende geluid betekent. Een nat pak. Ik loop met de twee naar buiten, de regen komt van boven, voor en achter, zo lijkt het. De wind rukt en duwt. Lotje, de benjamin, lijkt het nog steeds wel leuk te vinden. Izzie sjokt mee, haar kop een beetje omlaag. Op de Hertog Reinoudsingel is het hondenpad een modderpad geworden. Ik omzeil plassen en drollen terwijl de hondjes her en der snuffelen en een plasje doen. Aan het eind van het pad staat de straat blank. Ik loop even iets om zodat ik geen natte voeten krijg. Lotje schudt zich uit terwijl de regen op haar neer blijft dalen. Izzie sjokt door. Zij schudt pas als het nut heeft, net voor we weer naar binnen kunnen waar ze, nadat ze haar bakje brokjes op heeft gegeten, een droog plaatje opzoekt en gaat liggen terwijl ze kijkt hoe Lotje, die waarschijnlijk jeuk heeft door het vocht,  als een dolle de kamer rond rent.

Storing…

Het is even voor negen in de avond wanneer ik in mijn joggingbroek en met een biertje in bereik achter mijn laptop kruip om in te loggen op de server in de winkel om de besteladviezen te draaien. De besteladviezen zijn een aantal lijsten met de bestellingen die we voor de klanten gedurende de dag genoteerd hebben en die verzonden moeten worden naar de leveranciers en een opsomming van alles wat we verkocht hebben en die regel voor regel doorlopen moet worden om te bepalen wat wel en wat niet bij besteld wordt. De besteladviezen van vanavond zijn wellicht de belangrijkste van het jaar. Alles wat ik vanavond voor elven bestel komt morgen en zaterdag nog binnen. Net op tijd voor de drukste dag van het jaar. Door dit belang heb ik al een onbestemd gevoel als ik de verbinding probeer te leggen, wat als het niet lukt, schiet door mijn hoofd, terwijl het altijd lukt. Het duurt lang om de verbinding met de server te maken. Te lang. Ik probeer de backoffice pc in de winkel en daarop lukt het wel maar ook daar werkt ons bestelsysteem niet en net wanneer ik de conclusie dat de server vast moet zijn gelopen gaat de telefoon. De winkel. De kassa’s werken niet meer. Ik praat mijn collega door de procedure van het herstarten van de server en de kassa’s en start zelf de pc in de winkel waarmee ik ben verbonden opnieuw op. Dat vind ik altijd spannend want door het opnieuw opstarten verbreek jezelf je eigen verbinding en kun je naar een zwart scherm staren zolang in de winkel de computer aan het herstarten is. Uiteindelijk heb ik weer beeld maar de verbinding is tergend traag en bij het genereren van het besteladvies loop ik tegen fouten aan. Het is inmiddels kwart voor tien. Nog een uur en een kwartier om alle bestellingen bij de leveranciers te krijgen. Ik kleed me snel om, neem nog een slok van mijn bier en haal mijn fiets uit de schuur. Het voordeel van dicht bij de winkel wonen is dat ik om tien voor tien in de winkel achter de computer zit. Ik draai herstelprogramma’s en een diagnose en daarna lijkt alles weer te werken en kan ik alsnog de bestellingen verwerken. Om half elf loop ik naar buiten, ik groet een collega uit de straat die zijn hond uit aan het laten is en een vriend, tevens collega ondernemer, stopt op zijn fiets voor me. Hij is niet verbaasd om me om half elf uit de winkel te zien komen. Hij komt net uit de zijne. Het zijn drukke tijden en daardoor maken we lange dagen. We praten over systeemstoringen en weigerende kassa’s. Ik zeg dat hij de verkeerde kant op fietst. Hij gaat daar, hij wijst recht vooruit, nog een biertje drinken, zegt hij, even onder de mensen anders ziet hij alleen maar klanten. Ik twijfel heel even. Meegaan is verleidelijk. Aan de andere kant wachten thuis een half gedronken biertje en een luie bank. Ik kies voor het laatste. Het zijn lange dagen en ik vind het nu wel laat genoeg.