Het is even voor negen in de avond wanneer ik in mijn joggingbroek en met een biertje in bereik achter mijn laptop kruip om in te loggen op de server in de winkel om de besteladviezen te draaien. De besteladviezen zijn een aantal lijsten met de bestellingen die we voor de klanten gedurende de dag genoteerd hebben en die verzonden moeten worden naar de leveranciers en een opsomming van alles wat we verkocht hebben en die regel voor regel doorlopen moet worden om te bepalen wat wel en wat niet bij besteld wordt. De besteladviezen van vanavond zijn wellicht de belangrijkste van het jaar. Alles wat ik vanavond voor elven bestel komt morgen en zaterdag nog binnen. Net op tijd voor de drukste dag van het jaar. Door dit belang heb ik al een onbestemd gevoel als ik de verbinding probeer te leggen, wat als het niet lukt, schiet door mijn hoofd, terwijl het altijd lukt. Het duurt lang om de verbinding met de server te maken. Te lang. Ik probeer de backoffice pc in de winkel en daarop lukt het wel maar ook daar werkt ons bestelsysteem niet en net wanneer ik de conclusie dat de server vast moet zijn gelopen gaat de telefoon. De winkel. De kassa’s werken niet meer. Ik praat mijn collega door de procedure van het herstarten van de server en de kassa’s en start zelf de pc in de winkel waarmee ik ben verbonden opnieuw op. Dat vind ik altijd spannend want door het opnieuw opstarten verbreek jezelf je eigen verbinding en kun je naar een zwart scherm staren zolang in de winkel de computer aan het herstarten is. Uiteindelijk heb ik weer beeld maar de verbinding is tergend traag en bij het genereren van het besteladvies loop ik tegen fouten aan. Het is inmiddels kwart voor tien. Nog een uur en een kwartier om alle bestellingen bij de leveranciers te krijgen. Ik kleed me snel om, neem nog een slok van mijn bier en haal mijn fiets uit de schuur. Het voordeel van dicht bij de winkel wonen is dat ik om tien voor tien in de winkel achter de computer zit. Ik draai herstelprogramma’s en een diagnose en daarna lijkt alles weer te werken en kan ik alsnog de bestellingen verwerken. Om half elf loop ik naar buiten, ik groet een collega uit de straat die zijn hond uit aan het laten is en een vriend, tevens collega ondernemer, stopt op zijn fiets voor me. Hij is niet verbaasd om me om half elf uit de winkel te zien komen. Hij komt net uit de zijne. Het zijn drukke tijden en daardoor maken we lange dagen. We praten over systeemstoringen en weigerende kassa’s. Ik zeg dat hij de verkeerde kant op fietst. Hij gaat daar, hij wijst recht vooruit, nog een biertje drinken, zegt hij, even onder de mensen anders ziet hij alleen maar klanten. Ik twijfel heel even. Meegaan is verleidelijk. Aan de andere kant wachten thuis een half gedronken biertje en een luie bank. Ik kies voor het laatste. Het zijn lange dagen en ik vind het nu wel laat genoeg.

Plaats een reactie