Kijk, ik begrijp niet alles. Ik lees veel, boeken, kranten en nieuwsberichten maar dat voorkomt niet dat ik vaak in onzekerheid verblijf. Dat gebeurt bijvoorbeeld wanneer iemand tegen me zegt dat de grenzen dicht moeten, iets wat recent weer eens gebeurde, in de winkel en dat vind ik een moeilijke plek om een dergelijke discussie te voeren dus laat ik hem meestal, ook dit keer, maar in zwijgzaamheid aan me voorbij gaan. Ik mijn hoofd dendert de trein echter, de trein met vragen. De eerste, essentiële vraag, hoe dan. De laatste keer dat gepoogd is de grenzen te sluiten was tijdens de eerste wereldoorlog toen er een metershoog hekwerk tussen België en Nederland opgetrokken werd. Het valt me op dat mensen die nu roepen om de grenzen te sluiten dat historische feit veelal niet kennen. Ook niet dat het niet iedereen tegenhield. Mensen zijn creatief wanneer het grenzen betreft, en juist de mensen die je tegen wilt houden passeren hem alsnog. Vorige week sprak ik met Kemal Rijken, de auteur van eigen volk. Zijn stelling, daar waar je een grens trekt, om vluchtelingen te stoppen, ontstaan een humanitaire ramp. Of je dat nu aan de Afrikaanse kant, aan de Zuid-Europese kant of aan de grenzen van ons land doet. Een andere stelling van hem, als mensen zo wanhopig zijn om huis en haard te verlaten, om zichzelf en kinderen in levensgevaar te brengen door op gammele bootjes de oversteek te maken, dan moet de thuissituatie wel echt een hel zijn. Dan vertrekken ze toch wel. Hij voegt daaraan toe dat degene die achterblijven en die in staat zijn om zich te ontwikkelen, een opleiding te volgen en daaruit een inkomen weten te krijgen, uiteindelijk ook niet daar blijven, in de uitzichtloze situatie van een instabiel land. Linksom of rechtsom, stelt Kemal, slaan de inwoners van een door oorlogen of dictatuur getergd land op de vlucht naar landen waar het beter gaat. Hier klinkt steeds vaker de roep tot het sluiten van grenzen, maar voor wie sluit je de grenzen dan en weten degenen die je echt niet in je land wil, die grenzen uiteindelijk niet gewoon te slechten. En, zo gaan mijn gedachten, hebben we de rest van de wereld niet nodig? Een paar weken geleden zat ik op een terras. Een half terras omdat er niet genoeg personeel was om het hele terras te bedienen. Afgelopen zaterdag zag ik een winkel op de Vleesstraat in Venlo die gesloten was omdat er niet genoeg personele bezetting was. Ernaast hing een briefje, personeel gezocht, zoals bij onvoorstelbaar veel winkels en restaurants in de binnenstad hangt. De zorg zit in de zomer met de handen in het haar en de bouw kan al tijden niet meer aan de vraag voldoen. Reden: personeelsgebrek. Pensioenen worden gekort omdat er te weinig werkenden zijn om de generatie die nu pensioneren te betalen. Oplossing, in mijn ogen, is juist het openen van de grenzen. Vrije handel heeft economische voorspoed verzorgd. Dat ging niet zonder slag of stoot, dat zal ook niet met het openen van grenzen gaan. We zullen niet overspoeld worden, is mijn overtuiging. Wij kunnen allemaal alle kanten van de wereld uitzwermen, vanuit een land waar een heel groot deel van de bevolking het niet eens is met hoe het land bestuurd wordt. Toch doen we dat niet, omdat we hier geboren zijn, omdat we het hier kennen en zo geldt het ook voor elk ander land. Zorg voor goede integratie, opleidingen en zorg voor economische ontwikkelingen in de landen waar nu de grootste vluchtelingenstromen ontstaan. Alleen dat mindert uiteindelijk de stroom, de inhumanitaire situaties aan door het westen gecreëerde grenzen. Er moet iets gebeuren. Ik heb er zo mijn gedachten over, maar ja, ik begrijp niet alles.

Plaats een reactie