We rollen. De kaartmolens, de tafels, de kunstpyramides en het grote scherm. Alles op wieltjes om op zekere momenten even een andere bestemming aan te kunnen nemen. De kaartmolens het magazijn in, de tafels deels de koffiecorner in en eentje in het verlengde ervan. De pyramides een stuk weggedraaid en het grote scherm tegen de zwarte achtergrond van de wand waar normaal de kaartmolens staan. De koelkast is gevuld en is er klaar voor, de statafel met de twee microfoons er op is er klaar voor. Er staan stoelen en de winkel loopt, deze zaterdag na sluitingstijd, al snel vol met mensen. We hebben een boekpresentatie en dat is dit keer het boek ‘Je bent maar een plank’ van Candy Jacobs. We zaten de laatste tijd een aantal keer met Candy om de tafel en zij is een fantastische vrouw, sterk, stoer, ze had een droom, het hoogst haalbare en dat bleek gewoon in haar bereik maar ze is daarnaast een vrouw met onzekerheden, een schaduwkant die haar treft op de momenten dat ze alleen is. Ze schreef er over. In eerste instantie om maar van zich af te kunnen schrijven maar dat van zich af schrijven vormde een boek. Een boek over diepe dalen, grote hoogten en over die ene zekerheid in haar leven, de plank. De winkel staat vol. Frans neemt het woord, kondigt aan en het wordt een prachtig gesprek, een fantastische avond en een lange signeersessie. Het boek ligt in de winkel en het is een belangrijk boek. Een belangrijk verhaal voor al die jongeren die mentaal met zichzelf in de knoop zijn geraakt. Of ze gevonden heeft wie ze is, vraag Frans, en Candy schudt ontkennend. Waarschijnlijk zal ze dat wel nooit vinden, is haar eerlijke antwoord.

Plaats een reactie