Terugblik…

De laatste dag van het jaar. Een moment van reflectie. Wat een jaar. Voor de zomer waren we een week in Parijs. Wat een genot om in die stad, onze stad, te zijn zonder tijdsdruk, om daar in een park te zitten met een boek en een in de supermarkt gekochte fles wijn. Na de zomer hadden we ook een heerlijke vakantie in zuid Frankrijk, eerst in de Provence en daarna in de Alpen waar we een campingplek kregen met een adembenemend uitzicht waar ik nog altijd regelmatig van droom. We lazen boeken. Zo veel boeken en daar vertelden we over in onze winkel. In jullie winkel. Hoe trots we er op zijn en hoe vaak we te horen krijgen dat Venlo trots op ons mag zijn, het doet elke keer weer goed. Het was ook het jaar dat mijn moeder stierf. Het voorgaande verbleekt even bij dat besef, maar niet te lang, want dat had mijn moeder nooit gewild. Zij was zo trots op ons en op onze nieuwe winkel. Die laatste jaren waren zwaar, minder voor haar, want ze bleef zo gelukkig om ons steeds weer te zien, maar wel voor ons omdat we een moeder in dementie zagen verdwijnen. Zij maalde daar echter niet om. Vergeetachtigheid noemde ze het en ze genoot van haar glaasje wijn. Het was ook een jaar van politieke onstuimigheid, van onwil en uitsluiten en dat denken reflecteerde op de sociale media waarin meningen recht tegenover elkaar kwamen te staan. Geen bruggen meer mogelijk leken te zijn. Ik hoop voor het volgende jaar dat die bruggen wel geslagen kunnen worden. Met meer begrip voor elkaars mening, met veel geluk, veel verwondering, heel erg veel gezondheid, veel reizen, enorm veel liefde, en natuurlijk met heel erg veel boeken. Want in boeken vind je altijd het voorafgaande, geluk, reizen, liefde en verwondering. De allerbeste wensen voor het nieuwe jaar, namens het hele team van Koops.

Kerst…

Tweeëntwintig december. Laatste dagen voor de kerst en het is waanzinnig druk. In de winkel maar ook online waar we talloze bestellingen noteren die in de winkel afgehaald gaan worden of die onze bezorgers nog net voor de kerst netjes aan huis bezorgen. Veel van wat we doen op dat vlak gebeurt online. Orders komen digitaal binnen, die verwerken we en die worden ook weer doorgestuurd naar onze leverancier die er voor moet zorgen dat we de boeken de andere dag in huis hebben. Dat gaat meestal goed, maar juist nu, op die tweeëntwintigste december, is er een storing waardoor de bestellingen niet door lijken te komen. Dat geldt niet alleen voor ons, maar voor heel boekverkopend Nederland en om negen uur in de avond lijkt alles opgelost en verdwijnen talloze boeken in dozen die we een dag later zullen ontvangen. Nu is die ontvangst over het algemeen in de ochtend maar meteen al in die ochtend zien we dat de zending laat zal zijn en dat is vervelend. Gebeurt zelden, maar uiteraard op de drieëntwintig december moeten we wachten. En dat is onrustig. Omdat klanten gaan bellen of het boek er al is of boeken in de winkel inmiddels op zijn maar aangevuld zouden moeten worden vanuit de levering. Kerst lonkt en dat maakt ongeduldig. Om vier uur is de zending er gelukkig wel. Met drie man verwerken we de talloze dozen zo snel als mogelijk. Vanwege het tijdstip gaan de bezorgbestellingen niet meer mee maar die zullen morgen, de vierentwintigste, alsnog netjes thuisbezorgd worden. De laatste dagen voor Kerst. Hectisch. Gezellig en soms frustrerend maar uiteindelijk gaat het goed komen. Hoe dan ook. Voor iedereen die steeds weer mijn stukjes lezen, en eigenlijk ook voor iedereen die dat niet doen, een hele fijne Kerst!

Moet dwalen…

Ik lees een boek uit. Moet dwalen van Charlotte Mutsaers. En dat deze gevestigde naam in het literaire circuit van Nederland na jaren weer met een roman komt is heerlijk nieuws. Dat ik het al mocht lezen, een maand voor het daadwerkelijk in de winkel komt te liggen is een cadeautje. En dan het boek. Moet dwalen. Dit boek wordt gedragen door de conversaties. Gesprekken over verdwalen, over het juiste pad kiezen in een bos dat gedoemd is om te verdwalen. Over Isi, over Fleur maar vooral over de grote liefde van Isi, en dat is niet Fleur, dat is een rivier. Een rivier die zich, als het verhaal verder gaat, teruggetrokken heeft. Er is geen rivier. Er is wel Fleur, de jongere vrouw van Isi, die hem nogal op de zenuwen werkt omdat wat zij ziet als verdwalen hij ziet als het juiste pad kiezen. De vraag, gedurende het hele boek, is of hij wel in staat is om het juiste pad te kunnen kiezen. Moet dwalen is een fantastisch boek. Je krijgt een enorme hekel aan Isi, maar de gesprekken zijn onvergetelijk. Vanaf ergens in januari ligt het in de winkel. Ik heb het al gelezen, maar ik zou het zo nog een keer kopen.

Eenentwintig…

Het is vandaag eenentwintig december. Paar dagen voor kerst. Drukste dagen van het jaar in de winkel. Wat deze dag ook is, is een ommekeer, of wellicht een terugkeer. Want deze dag kondigt niet alleen het winterseizoen aan maar ook de dag dat hierna alle dagen lengen. En beide feiten vind ik eigenlijk wel heel prettig. Ik houd niet zo van de herfst of van de winter, maar als het eenmaal winter is dan is er één ding zeker, het volgende seizoen is de lente en eigenlijk is dat mijn favoriete seizoen. Die eerste lekkere warme dagen, de eerste terrasjes die je kunt nemen zonder een winterjas. Hoewel de winterjas vandaag ook niet nodig blijkt . Wat dat betreft een slechte aankondiging van het winterseizoen want ik ruil mijn winterjas in de ochtend snel in voor mijn zomerjas. Het is warm, zeker in het zonnetje, en dat zonnetje schijnt flink. Als ik de aankondigingen moet geloven wordt het de komende dagen kouder, en dat is goed, het past bij het seizoen waarin ik me ga verheugen op de echte warmte in de lente.

Haas…

De klant legt het boek op de balie. Een haas in huis, ik heb het boek onlangs uitgelezen en dat zeg ik tegen de klant, dat ik alles weet van hazen door het boek, van pulsterlingen, moeren en de invloed van mensen op de leefwereld van dieren. Vervolgens vraag ik of het een cadeautje is en als de klant dat bevestigend beantwoord zeg ik dat ik daar enorm blij om ben want, en ik trek het speciaal voor dit boek ontworpen cadeaupapier vol met haasjes onder de balie vandaan en pak het boek daarmee in. Hij komt niet uit Venlo, leer ik in ons gesprek, een stukje noordelijker en hij dankt me voor het boek, voor het gesprek en zegt tot ziens. Een paar dagen later belt dezelfde klant ons op. Hij wil voor zijn collega’s, in totaal vijfentwintig, het boek cadeau doen, maar wel als het in hetzelfde papier ingepakt kan worden. Uiteraard hebben we net te weinig vellen, dus nemen we contact op met de uitgeverij die zeer bereid is om nieuwe vellen cadeaupapier te sturen waarmee we de vijfentwintig boeken, na ontvangst van het papier, verpakken. De doos met boeken wordt verstuurd en vandaag dankt de klant ons met een wervelende review op Google. Een openbaar dankjewel is natuurlijk niet nodig, maar het voelt wel goed. En dat allemaal door een boek en een haas.

Bestellen…

De klant komt met een boek in haar hand naar het kassagebied. Ze kijkt me vragend aan dus vraag ik haar of ik kan helpen. Ze zoekt nog een ander boek. Ze noemt de titel, ik kruip achter een computer en zoek de titel op en zie dat we het niet voorradig hebben. Ik kan het morgen voor u in huis hebben, zeg ik. Ze kijkt even twijfelend en zegt dan dat ze niet meer van plan was om voor de kerst nog een keer naar Venlo te komen dus ze zal het zelf bestellen. Nu zou de positief denkende mens verwachten, wetende dat de klant bij ons in de winkel staat, dat de klant het bij ons gaat bestellen. De praktijk is echter anders. Als in de winkel gezegd wordt, dan bestel ik het zelf wel eventjes, dan wordt er zelden bedoeld, bij onze winkel. En dat komt vooral door onwetendheid. Ondanks dat we al vijf jaar uitermate zichtbaar door groot Venlo rijden weten veel mensen nog altijd niet dat wij in heel groot Venlo, en soms zelfs daar nog buiten, bezorgen. En dat doen we zelf. Daar komt geen post, dhl of dpd aan te pas en daardoor zijn we erg zeker van leveren. De pallets met boeken worden dagelijks door onze vaste leveranciers gebracht, daar kan uiteraard ook wel eens iets misgaan, een doosje dat ontbreekt, maar meestal kloppen die zendingen gewoon. De prijzen van Nederlandse boeken zijn overal in Nederland precies hetzelfde en ook verzendkosten al dan niet doorrekenen doen we op dezelfde manier als de grote webshops. Ik zeg het tegen de klant, dat ik het ook direct voor haar kan noteren en dat we het dan de andere dag bij haar in Velden komen bezorgen. Dat vind ze een heel goed idee. Ik schrijf erbij in de bestelling dat het een cadeautje betreft. De klant rekent af en verlaat met het boek de winkel. De andere dag zie ik toevallig dat ook het andere boek binnen is gekomen en klaar werd gemaakt voor een ritje Velden.

Boompjes…

In onze voortuin staan twee boompjes. Korte stam, lange, sprieterige takken en heel veel blaadjes. Die blaadjes vinden we, vooral in de herfst, overal in huis omdat wij, maar vooral de hondjes, de blaadjes binnen wandelen. Stofzuigen dus. Met regelmaat en het zou een reden kunnen vormen om afscheid te nemen van de boompjes, ware het niet dat juist die boompjes de meest fantastische zonwering vormen in warme zomers. Niets fijner dan een groen bladerdek voor je huis om de warmte te stoppen. Vandaag is het tijd om de boompjes te kortwieken. Snoeien. Eens in de twee jaar gaat elke tak ervan af. Er zijn meer mensen met deze boompjes in de voortuin en ik zie ook voorbeelden waarbij elk jaar gesnoeid wordt, maar volgens het almachtige internet zou eens in de twee jaar beter zijn. Dus doen we dat. Ik pak schaar, ladder, de speciale zaag die we er voor gekocht hebben omdat niet elke tak geknipt kan worden en de groene container naar voren. Iets wat je vergeet, wanneer je iets slechts eens in de twee jaar doet, is de hoeveelheid aan takken dat van de twee boompjes komt. Onmogelijk om in de groene bak te steken en ook de groene bak van de buurman, die ik vriendelijk aangeboden krijg, zal onvoldoende zijn. Ik denk dat ik wel tien groene bakken nodig heb dus, nadat ik klaar ben met het kort scheren van de twee boompjes, prop ik alle takken in onze auto en rijd naar de stort. Het is half december maar het is warm, ik heb mijn jas achtergelaten en meld me bij de balie waar ik me identificeer en mijn postcode geef. Ik hoef niets te betalen omdat ik groen kom brengen en rijd de auto verder naar de plek waar ik alle takken weer uit de auto kan trekken. Terwijl ik dat doe klinkt de stem van Andre Hazes uit de speakers van het milieustation. Ik heb de zomer in mijn bol, klinkt het. Het is half december, maar ik begrijp het wel.

Emma…

Er zit een stel in de koffiecorner en ik loop naar ze toe om te vragen of ze iets willen drinken maar ze zeggen dat ze aan het wachten zijn op de komst van Emma Kok. Ik zeg dat dat prima is en loop terug naar het kassagebied waarna ik nog eventjes terugloop om te vragen of ze weten dat de signeersessie pas om twee uur is. Het is net tien voor één. Dat weten ze, en ze vinden het geen probleem om te wachten. Niet veel later komen er al andere mensen binnen die gaan wachten op haar komst. Bij gelegenheid vraag ik het stel dat als eerste binnen kwam lopen waar ze vandaan komen. Nijmegen is het antwoord en ze noemen Dekker van de Vegt als hun boekhandel wat ik begrijp. Ik zeg dat klanten ook al vaker hebben gezegd dat wij de sfeer van Dekker van de Vegt uitstralen. De twee schudden hun hoofd. Zijn ze het niet mee eens, ze vinden onze winkel vele malen mooier. Dat is altijd fijn om te horen. Ondertussen wachten steeds meer mensen op de komst van Emma, er vormt een flinke rij en ik vind het ook wel spannend dat we haar en haar moeder in onze winkel mogen ontvangen. Als de twee net voor tweeën door de draaideur komen lopen en wij op hun af komen lopen om ze te ontvangen voelt het inderdaad wel heel speciaal. Hoeveel beelden hebben we al van Emma gezien, in fantastische optredens en nu loopt ze onze winkel binnen. We nemen de twee even mee achter de schermen, jas uitdoen, even afstemmen of ze zittend of staand wil signeren en wat ze willen drinken. Emma Kok wil vooral graag terug de winkel in, naar het begin van de rij met fans die op haar staan te wachten. Waarvan ze foto’s en haar boek signeert, maar ook simpele papiertjes van haar handtekening voorziet. Als het wat rustiger wordt raken we in gesprek met haar en haar moeder over haar boek, over haar leven. Emma praat er graag en eerlijk over. Voor haar leeftijd is ze een volwassen vrouw, wat uiteraard niet verbaast met alles wat op haar pad is gekomen. Ondertussen is ze ook nog gewoon een jonge vrouw, adolescent, die verrast en enthousiast reageert op iedereen die zo blij is om haar te zien. Na een uurtje verlaten ze de winkel. Op naar de volgende signeersessie, met de belofte dat ze, op de dag van haar theatertour in de Maaspoort, nog even langs zal komen. Ze is heel erg welkom.

Dinsdag…

Ik zit in een online bestuursvergadering waarbij ik op voorhand wel heb aangegeven dat het kan zijn dat ik het niet tot het einde red. Niet vanwege de vergadering of het belang, maar het is december, het is druk, we staan deze week ook nog vier dagen op een kerstmarkt, wat heel leuk is, maar er moet ook een collega naartoe en we moeten zorgen dat dagelijks niet alleen de winkel maar ook de kerstmarktkraam, mooi scrabbelwoord, herbevoorraad wordt. Dus op het moment dat ik, in de vergadering, zie dat de vrachtwagen met onze levering voor de winkel stopt, geef ik aan dat ik helaas eerder moet stoppen. Ik log uit, loop naar de deur waar ik de metalen platen op de drempel leg zodat de chauffeur met de mechanische pompwagen de twee pallets vol met boeken naar binnen kan rijden. Het is veel vandaag en dat wisten we. De afgelopen weken lieten we de herbevoorrading van de winkel op woensdag binnenkomen en alle klantbestellingen en nieuw verschenen boeken op dinsdag. Nadeel daarvan was dat de levering op woensdag ook een palletlevering werd en dat we op de een of andere manier achteraan in de rij van leveringen stonden en de pallet pas rond drie uur in huis hadden. Zeer onhandig moment omdat het dan in de winkel het drukst is, daarnaast lopen de uren voorafgaand daaraan al klanten binnen die zich afvragen of hun bestelling al binnen is. Dus terug naar alles op dinsdag, en aan het eind van de dinsdag begrijpen we ook wel weer waarom we gepoogd hebben om het te splitsen. Het is veel. Karren vol boeken rijden we de winkel in en moeten een plaatsje krijgen. Het bijstapelen als een boek er al ligt gaat snel, voor de nieuwe titels moeten we zoeken naar een plekje en we hebben ook de titels die al wat ouder zijn en direct in de kast moeten verdwijnen, omdat het boeken zijn die gewoon op voorraad moeten zijn. Soms is dat gemakkelijk en soms moeten we een halve kast opschuiven om een plek te creëren. Het is dinsdag. Het is heerlijk druk in de winkel en tussen het helpen van de klanten door werken we gestaag de karren leeg. De laatste kar gaat net niet helemaal leeg voor zessen. Iets om de woensdag mee te starten maar we kijken moe en voldaan terug op een fijne dag.

Haas…

Ik lees een boek uit. Een haas in huis van Chloe Dalton. Non-fictie, oftewel een waargebeurd verhaal, maar een boek dat leest als een roman. En ja, ik moest er even inkomen, in het verhaal van Chloe, die tijdens een wandeling een jonge haas, een pulsterling, weet ik na het lezen van dit boek, aantreft. Hazen hoor je als mens niet van dichtbij te zien. Ze zijn schuw en snel en zorgen voor voldoende afstand. Wat Chloe ook weet is dat je hazen niet moet oppakken, mensengeur zorgt ervoor dat hazen uit hun gemeenschap verstoten worden dus laat ze de pas geboren haas liggen, wetende dat vossen, hermelijnen of roofvogels het diertje als gemakkelijke prooi zullen zien. Als ze op de terugweg van de wandeling het diertje nog altijd weerloos op het pad ziet liggen besluit ze het mee te nemen, gewikkeld in een doek. Chloe Dalton neemt je vervolgens mee in haar tocht in het opdoen van kennis over hazen. Dat je die niet groot kunt brengen als mens en zij weet die zekerheid te doorbreken. Ze verdiept zich in het leven van de haas en de werking van de natuur. Van de invloed die de mens heeft op die natuur en de dieren die daar in leven. Een haas in huis doet me des te meer beseffen hoe wij als mens een negatieve invloed hebben op die natuur. Ik moest er even inkomen, heb er over gedacht om het weer weg te leggen, maar ben zo blij dat ik het uitgelezen heb. Een haas in huis leert ons dat we rekening moeten houden met alles wat leeft in de natuur, en dat we die natuur daarin best een beetje kunnen helpen.