Haas…

Ik lees een boek uit. Een haas in huis van Chloe Dalton. Non-fictie, oftewel een waargebeurd verhaal, maar een boek dat leest als een roman. En ja, ik moest er even inkomen, in het verhaal van Chloe, die tijdens een wandeling een jonge haas, een pulsterling, weet ik na het lezen van dit boek, aantreft. Hazen hoor je als mens niet van dichtbij te zien. Ze zijn schuw en snel en zorgen voor voldoende afstand. Wat Chloe ook weet is dat je hazen niet moet oppakken, mensengeur zorgt ervoor dat hazen uit hun gemeenschap verstoten worden dus laat ze de pas geboren haas liggen, wetende dat vossen, hermelijnen of roofvogels het diertje als gemakkelijke prooi zullen zien. Als ze op de terugweg van de wandeling het diertje nog altijd weerloos op het pad ziet liggen besluit ze het mee te nemen, gewikkeld in een doek. Chloe Dalton neemt je vervolgens mee in haar tocht in het opdoen van kennis over hazen. Dat je die niet groot kunt brengen als mens en zij weet die zekerheid te doorbreken. Ze verdiept zich in het leven van de haas en de werking van de natuur. Van de invloed die de mens heeft op die natuur en de dieren die daar in leven. Een haas in huis doet me des te meer beseffen hoe wij als mens een negatieve invloed hebben op die natuur. Ik moest er even inkomen, heb er over gedacht om het weer weg te leggen, maar ben zo blij dat ik het uitgelezen heb. Een haas in huis leert ons dat we rekening moeten houden met alles wat leeft in de natuur, en dat we die natuur daarin best een beetje kunnen helpen.