Het nieuwe jaar is nog niet goed en wel begonnen of we zijn al weer gestart met de nieuwe aanbiedingsronde. In een paar weken tijd worden we door de vertegenwoordigers van uitgeverijen bijgepraat over duizenden titels die de komende maanden gaan verschijnen en waar we een beslissing over moeten nemen in welke aantallen we ze inkopen. Belangrijke beslissingen. Te weinig is niet goed, teveel ook niet. We kijken samen met de uitgevers naar historie, naar eerdere boeken van eenzelfde auteur of boeken die eventueel kunt vergelijken met het boek dat we aan het bespreken zijn. Grafiekjes, cijfers, cijfers en nog eens cijfers en dat allemaal om heel veel letters te beoordelen. Vandaag trapten we af en weten we dat er bijvoorbeeld een nieuwe Lex Noteboom aan zit te komen, een nieuwe Piergiorgio Pulixi, Deon Meyer en David Baldacci. Een uitgever met wat meer nadruk op spanning dus, maar ook een uitgever met de nieuwe Marie Kondo en Peter Wohlleben. Veel om naar uit te kijken en dit was pas de eerste uitgeverij die we spraken. Ondertussen komen ook fysiek de pareltjes binnen die we in de vorige aanbiedingsronde hebben besteld. Zoals de nieuwe Charlotte Mutsaers, waar ik al een stukje over schreef, prachtig boek. En ook nu weer een aantal spannende titels, Grande finale van Jens Lapidus, bijvoorbeeld. Het weer maakt het op dit moment niet altijd even gemakkelijk om onze winkel te bereiken, maar als je voorzichtig naar ons toe bent gegleden, is er ook al in januari weer heel veel nieuws om van te genieten.
Hoop…
Een nieuw jaar is begonnen en, enigszins verlaat, kijk ik de eindejaar show van Peter Pannekoek. Die hoor je natuurlijk eigenlijk op oudejaarsavond te bekijken, een terugblik vormend op het oude jaar, met alle ups en downs en, zoals Peter Pannekoek zelf stelt aan het begin van zijn conference, het hoort hoop te bieden voor het nieuwe jaar. Maar, zo vervolgt hij, waar kun je nu nog hoopvol over zijn. Omdat ik de conference pas zie in het nieuwe jaar, volg ik in eerste instantie zijn pessimistische blik. Ik zie de beelden van oudejaarsnacht, zie jongeren de strijd aangaan met de politie met vuurwerkmitrailleurs en daar word ik om meerdere redenen treurig van. Waar is het mis gegaan dat er jongeren zijn die het een sport vinden om de strijd met politie aan te gaan. Waar ging het mis in de opvoeding van deze jeugd en waarom werd er niet ingegrepen door hun ouders. Zoveel hulpverleners werden deze nacht aangevallen, terwijl ze probeerden te doen wat ze zo graag willen doen, hulp verlenen. Wij zaten dagenlang thuis met een panisch hondje, zoals zoveel mensen hun huisdieren op welke manier dan ook probeerden gerust te stellen. De verbijstering vanuit de hele wereld over wat hier in één nacht gebeurt legitimeert een verbod op vuurwerk natuurlijk al, maar de beelden, de ellende en kosten van vernielingen doen dat helemaal. Hoop. En dan de wereld. Het gaat niet echt lekker. Oorlogen. Milieu. Stijgende zeespiegels. Trump. Poetin. Netanyahu. En toch kun je hoop houden, moet je hoop houden. Hoop dat het verstand zegeviert. Dat ouders wel ingrijpen voordat kinderen ontsporen. Hoop dat mensen op de socials inzien dat al die negatieve reacties onder nieuwsberichten niet de mening vormt van alle Nederlanders. Hoop dat morgen beter zal zijn dan vandaag, en dat die hoop elke dag terugkeert. Hoop dat aan het eind van dit jaar, dat pas net begonnen is, de wereld er een stuk beter uit ziet. En die hoop kunnen we met z’n allen een beetje sturen. Door elkaar een keer aan te spreken op ons gedrag. Op onze opmerkingen. En dat we, na zo’n terechtwijzing niet direct in de aanval gaan, maar even nadenken of we zelf misschien niet ook voor verbetering vatbaar zijn. Hoop. Eigenlijk is het niet zo moeilijk en ook Peter Pannekoek spreekt die hoop uit aan het einde van zijn, overigens ijzersterke, conference.
Rogier Knipscheer 