Plas…

De afgelopen weken maakten we ons nogal zorgen over Izzie, ons hondje. Ze is inmiddels vijftieneneenhalf jaar en ze zeggen altijd dat je hondenjaren keer zeven moet tellen om richting mensenleeftijd te komen, een berekening die niet echt wetenschappelijk onderbouwd is volgens mij, maar in die mening is ze honderdachteneenhalf jaar. Op leeftijd dus. En om lezers van dit stukje toch een beetje gerust te stellen, inmiddels gaat het weer best goed met Izzie. Twee weken geleden was dat minder het geval. Ze hield haar eten niet binnen, bleef daardoor afvallen en stond wankel op haar pootjes. Nu zou je kunnen zeggen, het is dan ook een oud hondje, misschien is het haar tijd. Na het zeer plotse en onverwachte overlijden van Lotje waren wij niet bereid om binnen een maand allebei onze hondjes te verliezen. Dus gingen we naar de dierenarts. Legden we alles voor en uitten onze zorgen. Een bloedtest werd afgenomen en de resultaten daarvan bracht slechts meer zorgen. Een uitslaande brand op de pancreas, zo leek het. Een normale waarde van tweehonderd wist Izzie te verslaan met een waarde van zevenhonderdvijftig. Een ontsteking of tumor op de alvleesklier, was het oordeel waar wij mee naar huis gingen. Beiden uiteraard verre van goed. Een afspraak werd gemaakt in het dierenziekenhuis. Dezelfde plek waar we pas een paar weken geleden afscheid moesten nemen van Lotje. Een echo moest uitsluitsel geven. De dag voor de echo waren we er echter helemaal niet gerust op. Izzie moest wel nog de echo zien te halen dus gingen we eerder die kant op voor een consult. Het gesprek ging nu al vrij snel over voeding. Er moest eten in en we kregen een blikje mee met voer dat zo sterk qua geur en smaak is dat elke hond het wel wil eten en dat bleek Izzie ook te doen. Een kleine geruststelling. De andere dag weer naar Geldrop, weer naar het dierenziekenhuis voor de echo. En wat blijkt? Geen tumor, geen ontsteking. Veel ouderdomsdingetjes, ook niet gek op haar leeftijd, maar geen dingen die direct levensbedreigend zijn. De nieren en bijnieren wellicht wel wat zorgelijk dus een urinetest is aanbevolen. Kunnen we bij de eigen dierenarts. Even plas opvangen. Inleveren. Klaar. In de auto terug beginnen we na te denken over strategieën om urine bij een hond op te vangen. Tips gaven ze ons niet mee. En je kunt Izzie na het slobberen van tien liter water in een bak zetten. Plassen zal ze er niet in doen. Dat doet ze op gras. De andere dag gaan we met z’n tweeën op pad. We hebben een plan van aanpak. We weten dat Izzie, nadat ze op het hondenpad aankomt, ongeveer vier passen zet alvorens ze door haar hurken zakt om een plas te doen. Dat is het moment dat ik haar optil en Annemiek een platte bak onder haar schuift. En het werkt! Een toevallige passant moet erg lachen om onze actie en Izzie kijkt nogal verbijsterd door deze wrede onderbreking van haar plasmoment, maar we hebben een beetje plas in een grote bak die we later naar de dierenarts brengen en die nog later zal resulteren in de uitslag dat er niet direct een heel groot probleem is. We gaan aan de slag met haar nieuwe dieet, en hopen haar nog een hele tijd bij ons te hebben.